Een kerstvakantie en een jaartje later

Een kerstvakantie en een jaartje later.

De smaak van Spaanse chocolate hangt nog in mijn mond. Ik heb nog rode wangen van alle feestelijke zoenen de voorbije dagen. In mijn oren zijn hartverwarmende en onheilspellende nieuwsberichten blijven hangen: een onrustwekkende staatsgreep in het Land van Held, in eigen land eerst een Regering die Valt en dan een Regering die Weer Opstaat. Jezus deed het op Paasdag, Van Rompuy kan het met Kerst.

Wat een vakantie vol verhalen. Dat van een oudere man die ik graag zie, maar me razend maakte omdat hij met Driekoningen de deur niet zal opendoen voor zingende kinderen met een Arabische look. Of het verhaal van een Brits koppel, zwarte man en blanke vrouw, dat voor de tweede keer een tweekleurige tweeling kreeg. Ik zag in Madrid een man wegspurten uit de metro, alsof zijn leven ervan afhing. De puffende politieagent die hem achtervolgde maakte geen schijn van kans.

Verder heb ik op korte tijd weer heel wat bijgeleerd. Verse vissoep en jenever zijn geen combinatie die mijn maag op prijs stelt, zo blijkt. En van drum’n base word ik kwaad en agressief, was de les met Oudjaarsnacht. Die was overigens de slechtste in jaren, maar zorgde ter compensatie wel voor spectaculaire verhalen aan de feesttafel. Of kan u ook vertellen dat u op een feestje was zonder muziek die naam waardig en waar tientallen jassen kwijtraakten en rellen uitbraken?

Er zijn ook weer warme herinneringen om te koesteren en nieuwe dagen om naar uit te kijken. Alledaagse werkjes en projecten zijn plots op een of andere manier overgoten met dat sausje van “nieuwe uitdagingen”, eigen aan de eerste dagen van het jaar. Een boeiend jaar, dat wordt het wel. Een nieuw jaar, nieuwe reden tot hopen. En bovenal hoop ik dat ik véél meer vakantiedagen krijg dan in 2008! Om nog meer mooie herinneringen in mijn schatkist op te kunnen bergen.

Kunst in de Kamer

Politiek is een saaie aangelegenheid. Een défilé mannen in pak met veel nietszeggende woorden. Een ver-boven-mijn-hoofd-show met acteurs die niet aan mij denken. Dat is zowat mijn conclusie wanneer ik zie hoe het gros van mijn vrienden, familie en kennissen denkt over the noble art of politics.

Nochtans is het niet zo moeilijk aan te tonen dat politiek wel degelijk een bijzonder boeiende kunstvorm is. Gisteren mocht ik weer smullen en mijn buikje vullen met een prachtig stukje politieke actualiteit dat in het journaal aan bod kwam. Puur schouwspel, met theatrale vertolkingen van het allerhoogste niveau! Dat onze als politicus vermomde ex-judocoach daar een krak in is, weten we al langer. Maar ook Servais Verherstraeten van CD&V haalde alle emotionele registers uit de kast.

Kijkt u even mee en geniet van het retorische spektakel:
(wel even geduld oefenen, de climax komt traditioneel gezien pas tegen het einde van het item aan)

Voor een goed en overtuigend stukje theater moet je echt geen programmabrochures van culturele centra zitten uitpluizen of afstemmen op de laatste nieuwe Vlaamse dramaserie. Zet gewoon het journaal op en geniet. En voor de rabiate cultuurfans is er nog altijd Villa Politica op woensdagmiddag: live uitgezonden parlementaire debatten. Tijdloze weerspiegelingen over de essentie van het leven zelve, over maatschappelijke waarden en persoonlijke conflicten, in de mooist mogelijke bewoordingen.

Wie zei er dat politiek een saaie aangelegenheid was?

Op straat

Woorden die van op de site van De Morgen recht naar mijn hart schieten: 

Een buitenlands echtpaar met een 2-jarig kind dat in Steenokkerzeel in het repatriëringscentrum 127 bis opgesloten was, is daar eind vorige week aan de deur gezet. 
Het gezin Lysjavskiy woonde bijna drie jaar lang in Wasseiges (in de provincie Luik) voordat het in september naar het gesloten centrum 127 bis werd overgebracht. De ouders komen uit Kazachstan, hun zoontje is in België geboren. Donderdag werden ze op straat gezet met een treinticket, enkele euro’s, een bevel om het grondgebied voor 11 november middernacht te verlaten en een plan met de weg naar Wasseiges. 

‘t Is nog heel wat weken wachten voor we op 24 december kerstavond vieren. Met uitgebreide feestmaaltijden en exorbitante cadeaus voor jan en alleman. Maar toch moet ik nu al denken aan dat verhaal van die man en die zwangere vrouw die door de straten zwierven en nergens onderdak kregen, zo’n 2008 jaar geleden.

We zijn nog geen haar veranderd, blijkbaar.

The world loves Belgium!

En dan sta je op een morgen op, en dan heb je geen regering meer…

De internationale kranten hebben vandaag veel lieve woorden over voor België, op hun voorpagina zelfs. Sympathiek!

El País, Spanje: El desgobierno político vuelve a sacudir Bélgica
Le Monde, Frankrijk: La démission du premier ministre Yves Leterme ravive la crise belge
Süddeutsche Zeitung, Duitsland: Belgische Regierung am Ende
BBC Online: Belgian PM offers his resignation
NRC Handelsblad, Nederland: Leterme biedt ontslag regering aan
Al Jazeera: Belgian PM offers to quit

Ze zijn allemaal zo bezorgd over het voortbestaan van ons landje. De wereld geeft om ons, hoera!

Désespérés (deel 2)

Hij zag er een heel stuk magerder uit dan de vorige keer dat we elkaar ontmoetten, twee maanden geleden, in een Brussels krot. Het laatste restje moed was van zijn gezicht verdwenen. De wanhoop sprak dit keer niet alleen uit zijn woorden, maar was ook leesbaar van zijn uitgehongerde lichaam. Futloos, moedeloos, hopeloos.

Maar mijn hongerstakende vriend was er nog beter aan toe dan de tientallen andere sans-papiers in de Begijnhofkerk. Ondertussen zijn ze begonnen aan dag twintig van hun wanhoopsactie. Hun doel: papieren, en daarmee het recht om mens te zijn in ons land.
Kan je je voorstellen dat je al drie weken geen hap door je keel hebt gekregen, en dat er op zo’n moment toch iets is waar je méér naar verlangt dan naar eten?

 

Zoen zonderetenloen,
Lieve

Bravo Anciaux

Vandaag: Lieve Woordjes voor… Bert Anciaux!

Even duidelijk maken: ik ben géén fan van de nieuwbakken VlaamsProgressieven, hun programma is me net ietsje te Vlaams en net ietsje te weinig progressief. Maar wat Bert zondag schreef op zijn website, dat kan ik best appreciëren. Er mag dan wel eens schamper gelachen worden om zijn emotionele reacties in de media (of is er een ander politicus die erom bekend staat te blijten voor de camera?), maar het zijn net zo’n politici waar ons landje nood aan heeft. Politici die begrijpen wat mensen voelen en denken, die daar oprecht door van hun melk gebracht worden, en die de onwrikbare wil hebben om iets te veranderen aan wantoestanden. Bravo Bert!

Maar om welke uitspraken ben ik nu zo euforisch? Ik citeer uit Berts blogbericht van 4 mei, waarin hij het heeft over onze nieuwe regering:

Maar vooral de mensen zonder papieren worden zwaar bedrogen. Verschillende meerderheidspartijen hadden de mond vol over menselijke oplossingen voor diegenen die hier reeds verschillende jaren verblijven. Ook minderjarige illegalen zouden op een menswaardige wijze opgevangen worden. Ze horen niet thuis in een gesloten centrum. Niets van dit alles wordt gerealiseerd.

De nieuwe federale minister voor Asielbeleid wil zich opwerpen als de harde tante. Géén regulariseringen, geen humane oplossingen, zelfs geen moratorium op uitwijzingen voor diegenen die in aanmerking komen voor regularisering. Dit is een pure schande. Mensen zonder papieren verdienen onze steun. Kinderen zonder papieren verdienen onze bescherming. De politiek van de regering Leterme is klakkeloos extreem rechts achterna hollen. Dit is de meest asociale regering in vele jaren. Hoe lang nog kan het ACW hier blijven zwijgen? Rechts-liberalen en conservatieven verloochenen hier elk humanistisch, christelijk en ethisch handelen.

Bedankt Bert, bedankt meneer Anciaux, bedankt minister van Cultuur, Jeugd, Sport en Brussel. Mevrouw Truttelboom (oeps-typfoutje) doet me soms de moed in de schoenen zinken, maar er zijn nog goede mensen in ons landje, zo bewijst uw reactie.

Désespérés

désespérés
Current mood: worried
Category: News and Politics

“Nous sommes désespérés”, zei een vriend gisteren. “We zijn…” Ja, hoe vertaal je dat woord? Het online vertaalwoordenboek Interglot helpt me even:

désespéré [bijv.nw. bijw.] (inconsolable)
	ontroostbaar
	zielsbedroefd
	niet te troosten
	van streek
	geschokt
	ontzet
	ontredderd
	onherstelbaar
	reddeloos

Die woorden zijn stuk voor stuk van toepassing op het verhaal dat ik gisteren te horen kreeg. Een verhaal dat meer lijkt op een puzzel waarvan ik elke dag en elke week meer stukjes te zien krijg. Een verhaal van tientallen mensen die we elke dag kruisen op straat en die ons onverschillig laten. Het verhaal van Sima en Azar, van Imane en Pascal. En dat verhaal eindigt niet met “en ze leefden nog lang en gelukkig”, maar wel met één slotwoord: “waarom?”.

Die vriend van gisteravond, die vluchtte vier jaar geleden uit zijn thuisland. Weg van de armoede, het onrecht, de corruptie en de onderdrukking. Hij kwam in België terecht, een land dat hem onbekend was maar dat hem politiek asiel verleende. Onze vriend was dankbaar voor de bescherming die ons land hem bood en deed zijn best om zich aan te passen aan onze vreemde cultuur. Twee jaar voltijds onderwijs om Nederlands te leren, en ‘s avonds gaan werken om geld te verdienen. Belastingen betalen aan de overheid hoorde daar ook bij, en onze vriend vond dat niet eens zo erg; zo kon hij iets extra bijdragen aan onze maatschappij.

Vier jaar na zijn aankomst in België is de bitterheid in zijn stem en op zijn gezicht onmiskenbaar. Al die moeite om te “integreren” -zoals dat zo mooi heet-, en wat heeft het hem geholpen? Onze vriend werd zonder geldige reden ontslagen, huist in een piepkleine kamer die naam niet eens waardig en wordt gek van wanhoop. Krijgt overal de deur op zijn neus wanneer hij naar werk zoekt. Veel mensen zijn niet eens te beschaamd om te zeggen dat ze “geen zwarte in dienst willen”. Terwijl die man alles liever zou willen doen dan de hele dag te moeten thuiszitten.

Mijn vrienden vertellen en ik luister, kijk, kan niet begrijpen. Ontroostbaar en zielsbedroefd zijn ze, de mensen zonder en met papieren. Onherstelbaar gekwetst door een asielbeleid dat willekeurig met mensenlevens speelt. Niemand van hen die kan begrijpen waarom onze overheid hun verdriet niet kan zien en hun problemen niet kan helpen oplossen. En wijzelf? Kunnen we dan echt niet een beetje meer doen om mensen het gevoel te geven dat ze welkom zijn in ons land? Een lach of een luisterend oor schenken, een stem verheffen? Misschien maakt het die vriend van gisteravond een tikkeltje minder désespéré.