Deadlines

Een vakantie. Een nieuwe hoofdredactrice. Binnenkort een nieuwe collega-redactrice, en nu dus veel werk en veel spannende deadlines.

Maar wel tijd om deze dead blogline weer wat nieuw leven in te blazen. Binnenkort. Want reportages genoeg met veel stof voor kleine, alledaagse, lieve verhalen.

Zoals het verhaal van de vrouw van vanochtend, die zo eerlijk vertelde over haar leven in armoede. Sterk.

Zoals het verhaal van de onverschrokken bouwvakkers op het dak tegenover mijn raam, zes hoog en haren in de wind. Moedig.

Zoals het verhaal van de melocakes en de schuif vol Vlaamsche liederen die hier vlak voor de deadline straks zullen worden bovengehaald. Sweet!

Maar, zoals dat in de communicatiesector dezer dagen over gaat: meer daarover later in dit journaal/op deze blog. Eerst die deadline halen.

Bravo Anciaux

Vandaag: Lieve Woordjes voor… Bert Anciaux!

Even duidelijk maken: ik ben géén fan van de nieuwbakken VlaamsProgressieven, hun programma is me net ietsje te Vlaams en net ietsje te weinig progressief. Maar wat Bert zondag schreef op zijn website, dat kan ik best appreciëren. Er mag dan wel eens schamper gelachen worden om zijn emotionele reacties in de media (of is er een ander politicus die erom bekend staat te blijten voor de camera?), maar het zijn net zo’n politici waar ons landje nood aan heeft. Politici die begrijpen wat mensen voelen en denken, die daar oprecht door van hun melk gebracht worden, en die de onwrikbare wil hebben om iets te veranderen aan wantoestanden. Bravo Bert!

Maar om welke uitspraken ben ik nu zo euforisch? Ik citeer uit Berts blogbericht van 4 mei, waarin hij het heeft over onze nieuwe regering:

Maar vooral de mensen zonder papieren worden zwaar bedrogen. Verschillende meerderheidspartijen hadden de mond vol over menselijke oplossingen voor diegenen die hier reeds verschillende jaren verblijven. Ook minderjarige illegalen zouden op een menswaardige wijze opgevangen worden. Ze horen niet thuis in een gesloten centrum. Niets van dit alles wordt gerealiseerd.

De nieuwe federale minister voor Asielbeleid wil zich opwerpen als de harde tante. Géén regulariseringen, geen humane oplossingen, zelfs geen moratorium op uitwijzingen voor diegenen die in aanmerking komen voor regularisering. Dit is een pure schande. Mensen zonder papieren verdienen onze steun. Kinderen zonder papieren verdienen onze bescherming. De politiek van de regering Leterme is klakkeloos extreem rechts achterna hollen. Dit is de meest asociale regering in vele jaren. Hoe lang nog kan het ACW hier blijven zwijgen? Rechts-liberalen en conservatieven verloochenen hier elk humanistisch, christelijk en ethisch handelen.

Bedankt Bert, bedankt meneer Anciaux, bedankt minister van Cultuur, Jeugd, Sport en Brussel. Mevrouw Truttelboom (oeps-typfoutje) doet me soms de moed in de schoenen zinken, maar er zijn nog goede mensen in ons landje, zo bewijst uw reactie.

Mijn ogen houden van…

Het regent pijpestelen én blogstokjes dezer dagen. Van dat eerste word ik nat en van dat tweede ga ik mijn hersenen pijnigen. Ik eigen mezelf het voorrecht toe om het zintuigenstokje van Melissa in vijf stukjes te breken… En jullie te verblijden met de geheel overbodige maar tevens boeiende wetenswaardigheid wat de favoriete aanblikken van mijn blauwe ogen zijn.

Mijn ogen houden van…

3. De Schelde. Van eindeloos aan de kaaien zitten en golfjes gadeslaan, van lonken naar linkeroever en scheepjes achtervolgen in hun vaart. Van het licht dat met het water speelt en van de andere Antwerpenaars die komen kijken naar hun mooiste rivier op aarde.

2. Een zomeravond, na een warme en drukkende dag. De zon hangt laag maar doet me nog felgouden licht cadeau. Boven de rest van de hemel hangen dreigende donderwolken. Prachtig en uitzonderlijk, licht en donker tegelijk. Een onaards gevoel.

1. Mijn Held die slaapt in het ochtendlicht! Zorgeloos en oneindig mooi.

Zoen kijkeloen,
Lieve

Verandering van blog doet schrijven

Ik doe normaal gezien principieel niet mee aan hippe trends en rages bedoeld voor de kuddeschapen onder ons… Maar het blogvirus heeft mij te pakken gekregen! Benieuwd of er ook iemand geïnteresseerd is in wat ik hier allemaal neerpen, maar ik haal er zelf alvast veel voldoening uit

Mijn blog verhuist dus van MySpace naar WordPress, net iets leuker én interactiever. Bovendien is ook een naam geboren: Lieve woordjes! Mijn voornaam leent zich tot heel wat woordspelingen… Ik voel me alvast nauw verbonden met deze vondst: het Lievewoordenboek!

Maar eerlijk is eerlijk: “Lieve woordjes” is eigenlijk de titel van een prachtigmooi kinderboek dat ik steevast voorlas aan de kindjes in de Chiro. Een verhaal over een hamster die bolle kaken heeft van alle lieve woordjes die in zijn mond zitten, maar die niemand vindt om ze tegen uit te spreken. Dat laatste ga ik hier dus wél doen!