Instant verslaafd

Het lege appartement van mijn zus, met -nog even- maagdelijk witte muren. Een verhuistafeltje in het midden van de toekomstige eetkamer. En op die tafel kopjes met geurige oploskoffie, één van de weinige dingen die al uit de verhuisdozen opgevist werden. Het is zondagmiddag. Ik bestudeer het onophoudelijke gedwarrel van de sneeuw van achter het grote raam. En de heerlijke koffie kietelt mijn tong. Een nieuwe verslaving is geboren, en ze heet -opgepast, product placement!- Cap Colombie. 

Tijdens de maandagse middagpauze hinkel ik naar het supermarktje tegenover mijn werk. Door regen, wind en smeltende sneeuw. Mijn jas vergeten, mijn snelheid beperkt door een onwillige knie. Natgeregend en helemaal verwaaid beland ik na het supermarktbezoek weer op de redactie. Mijn trofee: een bokaal oploskoffie. Niet dat dat goude goedje ons hier kwaadwillig ontzegd wordt, maar na meer dan een jaar exact dezelfde koffie drinken ben ik toch eens aan iets anders toe.

Mijn collega blijkbaar ook. Ik liet haar maandag proeven van mijn nieuwe ontdekking. En vanmorgen, toen ik me na een dagje afwezigheid weer aan mijn klavier zette, ontging het mij niet. Die bokaal oploskoffie stond net dat tikkeltje anders dan maandagavond. No hard feelings, collega mag dat. Ik begrijp meer dan wie ook de verleidingen van een onweerstaanbare kop zwart. Instant koffie, instant verslaafd. 

We sloten een officiële deal: als de bokaal leeg is, koopt zij een nieuwe. Het resultaat: de komende weken ben ik dus zonder meer een gelukkig mens. Want goeie koffie om je dag mee te beginnen (en door te komen, en in schoonheid af te sluiten): die doet het hem. Dank u, Nescafé. 

5 minuten ver

Er zijn zo van die dagen dat de hele wereld je na 5 minuten op het werk al dwarsligt!

Wanneer… 

… je interviewee van de dag voordien plots anoniem wil blijven; 
… de uitzonderlijk geslaagde foto die je van hem maakte dus ook niet gepubliceerd kan worden; 
… je in de verte een groepje collega’s uit elkaar ziet gaan wanneer je nadert en nog net de woorden “Daar is ze” kan opvangen; 
… de persoon die je meer informatie zou bezorgen dat veel te goed doet en je zo hopen leeswerk bezorgt, op een dag dat je absoluut geen tijd hebt voor uitgebreid leeswerk.

Technisch werkloos wegens… vakantie

Wat doe je wanneer je:
- schrijft voor een weekblad,
- er geen nieuwe editie van het Weekblad verschijnt vóór september,
- en je niet voldoende vakantiedagen hebt om de weken tussen de vorige en de volgende editie op te vullen met deugddoende vakantie?

Om meteen m’n eigen vraag te bantwoorden: 
1. bureau opruimen (en daardoor de kleur van het bureaublad herontdekken)

2. ladenkast opruimen (ha, dáár is mijn cakevorm gebleven! niet meer gezien sinds mijn verjaardag, in februari…)

3. mijn persoonlijke archiefkast opruimen (specifieker: de rommel van mijn voorganger eruitgooien en m’n eigen rommel zo proberen organiseren dat ik er misschien ooit nog wel eens iets aan heb)

4. de redactie opruimen (zou het toeval zijn dat die twee collega-redacteurs op vakantie zijn net nu die stapel Weekbladen gearchiveerd moet worden?)

5. telefoontjes beantwoorden van mensen die eigenlijk altijd naar je collega’s op zoek zijn (“Het spijt me, meneer, maar die kan u pas weer bereiken eind augustus.”)

 

 

 

 

 

6. mijn plantje water geven. Jammer dat het woestijngras is en dus maar om de twee weken nood heeft aan een verfrissende dorstlesser. (zoek en vind op de foto: het nationale -verboden te fotograferen- monument)

 

7. toch al enkele interviews tegen september proberen te regelen (verloren moeite, want de hele wereld is met vakantie en dus per definitie onbereikbaar, ondanks het gsm-tijdperk)

8. ons splinternieuwe fototoestel uittesten! Rrrrrr!

De liefste woordjes van 2008…

… gaan niet naar de twee prettig gestoorde zussen waar ik me steevast rot mee amuseer. Ze zijn niet voor mijn fantastische collega’s, ook al maken die het werk elke dag een heel pak aangenamer en grappiger. Ik wil ze niet aan de murga geven, ook al maakt die me elke repetitie of optreden goedgezind met zijn zuiderse klanken en chaotische manier van werken. Ze gaan zelfs niet naar mijn Held, die nochtans de allerliefste woordjes verdient.

Nee, de aller-allerliefste woordjes van dit jaar gaan integraal en onbetwistbaar naar… de man van de fiscus die me daarnet hielp mijn belastingbrief online in te vullen. En naar mijn Stad, die me tot bij die man bracht. Ik kan hierbij trots meedelen dat mijn verschrikkelijke bruine brief op 20 minuten kant en klaar ingevuld was, dat ik en passant nog een paar handige trucjes heb bijgeleerd om nóg meer van de belastingen te kunnen terugtrekken en dat ik gegarandeerd achteraf geen problemen heb met de fiscus dit jaar!

Mijn dankbaarheid is onbeschrijflijk groot! Dank u fiscus, dank u Stad! Ik zien A geire!

Selectief separatisme

JA, er zijn een aantal dwangmatige trekjes die mijn inboedel serieus kunnen omgooien. Of beter, mijn inboedel wordt serieus omgegooid wanneer die trekjes niet aan hun trekken kunnen komen.

Naast me op mijn bureau ligt een stapel met edities van ons Weekblad. Van elke week 1 exemplaar, sinds ik hier ben beginnen werken, netjes op volgorde met de recentste bovenaan. En JA, als er daar ééntje van durft ontbreken, dan word ik irritant en begin ik alle collega’s op politionele wijze uit te vragen of zij misschien gesnuisterd hebben in de stapel die hier ondertussen bekendstaat als mijn Archief.

Aan de koffieautomaat iets verder op de gang staat een stapel bakken met colaflesjes, waterflesjes en grote waterflessen. Neme wie nemen wil en drinke wie drinken wil, no problem with that. Maar JA, als iemand een leeg colaflesje in een bak voor waterflesjes durft terug te zetten, dan begin ik te vloeken (en niet eens binnensmonds). Dan gil ik net niet het hele gebouw bijeen om mijn frustratie de vrije loop te laten. Ik ben overtuigd anti-separatist wanneer het om Vlaanderen en Wallonië gaat, maar wat betreft cola en water eis ik Onverbiddelijke Apartheid!

Noem het dwangneurose, noem het perfectionisme, noem het autisme, maakt me niet uit. De wereld zou me zoveel gelukkiger maken wanneer iedereen wat georganiseerder en gedisciplineerder zou zijn!