Ex

Het is gedaan. Ik wil hem niet meer zien. Het werd de laatste weken steeds erger, maar dit keer gaat het echt te ver.

Sinds enkele weken ben ik resoluut en principieel ex-lezer van De Morgen. Ooit mijn favoriete dagblad, nu een bijeengeraapte hoop mainstream artikels en nonsense-news. Een krant die zonder twee keer nadenken gevuld wordt met Belga-berichten en een mediakatern dat alleen maar dient om Brecht Decaestecker een vaste job te bezorgen.

Op de redactie van de krant waar ik ooit zo van hield, moet ondertussen een heel aantal stoelen leeg zijn. Journalisten buitengegooid of uit principe zelf opgestapt. Dat monument Bernard Dewulf mee in de goot belandde, sloeg alles. Sindsdien keur ik De Morgen geen blik meer waardig en lees ik elke morgen, voor ik naar mijn werk vertrek, die ene column van de Meester die ik ooit op mijn prikbord speldde. En ik voel diep medelijden met Margot Vanderstraeten, die moet proberen om de Onvervangbare te vervangen als sidekick van Hugo -ik moet uw columns lezen met een woordenboek ernaast- Camps.

Om de pijn van mijn break-up met De Morgen te verzachten: surf naar de blog van Tim Van der Mensbrugghe. Om de laatste sappige inside roddels over het wanbeleid bij die “krant” te ontdekken. Om uw frustratie te delen met anderen die De Morgen zien doodbloeden. Om te rouwen en uw medeleven te betuigen aan de vele stervenden. En ook omdat Van der Mensbrugghe nu eenmaal scherp en boeiend schrijft. Dat blijkt nu eenmaal een voorwaarde om bij De Morgen buitengegooid te worden.

Op straat

Woorden die van op de site van De Morgen recht naar mijn hart schieten: 

Een buitenlands echtpaar met een 2-jarig kind dat in Steenokkerzeel in het repatriëringscentrum 127 bis opgesloten was, is daar eind vorige week aan de deur gezet. 
Het gezin Lysjavskiy woonde bijna drie jaar lang in Wasseiges (in de provincie Luik) voordat het in september naar het gesloten centrum 127 bis werd overgebracht. De ouders komen uit Kazachstan, hun zoontje is in België geboren. Donderdag werden ze op straat gezet met een treinticket, enkele euro’s, een bevel om het grondgebied voor 11 november middernacht te verlaten en een plan met de weg naar Wasseiges. 

‘t Is nog heel wat weken wachten voor we op 24 december kerstavond vieren. Met uitgebreide feestmaaltijden en exorbitante cadeaus voor jan en alleman. Maar toch moet ik nu al denken aan dat verhaal van die man en die zwangere vrouw die door de straten zwierven en nergens onderdak kregen, zo’n 2008 jaar geleden.

We zijn nog geen haar veranderd, blijkbaar.

Me, junkie

Verslaafd aan nieuws, dat geef ik grif en gaarne toe. Ik heb mijn dagelijkse portie actualiteit even hard nodig als een bed om in te slapen, een dak boven mijn hoofd en een minimale portie voedsel om mijn maag te vullen.

Het absolute minimum: ’s ochtends om 7u de hoofdpunten van het nieuws op Radio 1 (waardoor ik moet spurten om de trein van 7u20 te halen) plus de belangrijkste krantenkoppen die ik stiekem meepik uit de kranten van mijn medetreinreizigers. En na een drukke werkdag uitrusten met het laatavondjournaal. Minder nieuws is ab-so-luut not done!

Een ideale dag? Die begint met een lang ontbijt, de weekendeditie van De Morgen minstens twee uur lang als tafelgenoot. Overdag een tijdje surfen op internet en mijn homepagina www.krantenkoppen.be onafgebroken open laten staan om de updates in het oog te houden. Terwijl op de achtergrond de radio speelt, zodat ik elk halfuur de oren kan spitsen voor de laatste nieuwsberichten. Tegen 19u duik ik in de zetel om terzelfdertijd naar Het Nieuws en Het Journaal te kijken. Om 19u30 begint het journaal bij de Franstalige collega’s van La Une, en een halfuurtje later zap ik naar Ter Zake. En vlak voor ik ga slapen, kijk ik weer uit naar het avondlijke gezelschap van Jan Becaus. Die man heeft zo’n heerlijk warme en geruststellende stem! En zijn meer dan perfecte Britse accent -de Daaw Jeeuwns, rrr- doet me kirren van plezier.

Held en ik wagen ons wel eens aan wilde dromen om later in zijn verre land te gaan wonen. Maar toen hij ontdekte wat voor ongeneeslijke nieuwsjunk ik ben, schudde hij zijn hoofd. “Lieve, als we ooit verhuizen, dat overleef jij nooit. In mijn land zijn er streken waar er niet eens kranten bestaan, dat weet je toch?” Ik slikte. “Dan begin ik desnoods zélf met een krant.”

Opklaringen op aanvraag

Gelezen in De Morgen vandaag:

“De weersvoorspelling voor komende vrijdag in China is niet opperbest. Op de openingsdag van de Olympische Spelen worden in Peking storm en hevige regenbuien verwacht. Voorzichtigheidshalve hoopt men op opklaringen tijdens de openingsceremonie ’s avonds.“ 

Als we nu met z’n allen gaan hopen op goed weer, dan is er dus geen probleem vrijdag?

Honger

Het past allemaal in één plaatje. Ik zie stukjes die allemaal deel uitmaken van één grote puzzel, maar ik weet niet wat het eindresultaat van die puzzel moet zijn. En honger is waar het allemaal om draait.  

Racistische rellen in Zuid-Afrika. Woedende Zuid-Afrikanen trekken de straat op met hamers, hooivorken, stokken, bijlen, schoppen. Om buitenlanders uit te moorden en te verjagen. De beelden zijn irreëel: enthousiaste en breed glimlachende menigtes, op mensenjacht. Waarom? En waarom nu? “De stijging van inflatie, voedsel- en energieprijzen was een vonk voor het geweld’, stelt het South African Institute of Race Relations.” Zo lees ik in De Morgen vandaag. De Zuid-Afrikanen hebben honger. Razendmakende honger, blijkbaar.

In Port-Au-Prince, de hoofdstad van Haïti, kwamen de inwoners begin april op straat om te betogen tegen hun aanhoudende honger. De voedselprijzen zijn er torenhoog en blijven er stijgen. De armste Haïtianen moeten volgens Indymedia overleven op koekjes die ze maken van modder. For God’s sake! De betogingen liepen uit in rellen. Ook in Haïti doet de honger alle redelijkheid verliezen. Winkels werden in brand gestoken, het VN-hoofdkwartier werd geplunderd, vijf mensen kwamen om. Dodelijke honger in Haïti.

Vrienden van vrienden hebben al meer dan twee weken honger. Ze zijn al meer dan twee weken in hongerstaking. Omdat ze niet welkom zijn in ons land. Omdat ze dreigen weggestuurd te worden naar een land waar ze nooit meer naar willen terugkeren. Omdat ze geen papier hebben dat hen toelaat mens te zijn hier in België. Honger is hun laatste hoop.

Een lege maag maakt meer en meer kwaad, overal ter wereld. En omgekeerd: het is soms de laatste en wanhopigste manier om woede te laten zien. En ik heb net een lekker middagmaal achter de rug, zonder kop- of maagzorgen. En ik doe niets.