Voortijdige lentekriebels

Ik zoek een project van formaat. Het lijkt wel alsof de ondernemingszin die meestal gepaard gaat met het begin van de lente dit jaar een paar maanden te vroeg komt.

Een verhuis? In Antwerpen, naar Brussel, naar Spanje of Honolulu?

Een grote reis? Naar Chili, Mali, Tanzania, Guadeloupe? Of naar mijn geliefde España? Te voet, met de trein, en avion? Alleen, met fototoestel en schriftjes?

Een nieuwe job? Bejaardenhelpster, poetsvrouw, jeugdwerker, hotelreceptionist?

De IKEA leegkopen en mijn interieur omgooien? Meedoen aan de Lotto -en natuurlijk meteen de grote pot winnen?

Een enkele vlucht naar Tenerife boeken? Mijn Held wakkerbellen en voor de rest der tijden salsa dansen op een strand bij de ondergaande zon?

Er zijn maar enkele bezwaren tegen al die zoete zinnebeelden. À la geen tijd-geen geld-niet genoeg vakantiedagen-geen vervoer-geen slaagkansen-absoluut geen slaagkansen-weinig realistisch-sociaal onaanvaardbaar-gebrek aan (poets- én receptionisten)talent-gebrek aan vetgespijsde bankrekening. Maar dat zijn aardse en luttele, overkomelijke bezwaren, niet?

Onderwereld onderhuids

Vrijdagochtend. Pikdonker buiten. Wekkers produceren een symfonie van doordringend gebiep en wektonen. Ik ben nog niet helemaal bij bewustzijn, voel mij een versgebakken worstenbroodje. Ingepakt in weldadig warme fleece- en donsdekens. De nachtmerries jengelen nog hardnekkig om een vervolg, vechten tegen het plichtsbesef dat er moet worden opgestaan. Vrijdagochtend, strijd leverend met uitlopers van kwade dromen en tegelijkertijd kampend met een chronische weerwil om mijn slaap te onderbreken.

De beelden blijven een hele dag onder mijn huid rondwaren. Het huis waar ik opgegroeid ben. Held die op de tweede verdieping zelfmoord pleegt met een pistool, terwijl ik op de eerste verdieping zit en om onverklaarbare reden de trap niet op kan. Een misdaad en nog een moord in huis. Veel mensen lopen rond, doen niets. De ramen staan open. Volk op straat. En ik word wakker van angst.

Wil Held wakkerbellen, midden in de nacht. Wil een stem om mijn bonzende hart te kalmeren. Wil wegkruipen in beschermende warmte. Maar ik dommel zomaar weer in.

Een catwalk waar ik noodgedwongen op moet, in de spotlights, met een riem die plots twee keer rond mijn middel kan. Iedereen lacht. En ik word wakker van de wekker.

Toch maar opstaan. Met een beklemmend ochtendhumeur dat de hele dag zal blijven duren.

Mariposas

Mariposas
Current mood: ecstatic
Category: Travel and Places

Geen gelukkiger Lieve dan een Lieve die het vooruitzicht heeft op vakantie te vertrekken! En dat kunnen veel mensen deze week weer bevestigen. Ze moeten het gejubel en het overenthousiasme nog verdragen tot maandag, want dan spring ik op het vliegtuig richting -u raadt het- Spanje! Een voorspelbare bestemming, weet iedereen die mij ook maar een beetje kent. Maar ik krijg niet genoeg van dat land, die taal, die mensen en vooral, van het gevoel dat ik krijg door er gewoon rond te lopen!

Eerst ga ik een paar dagen onbekend terrein verkennen: de gezellige pleintjes, futuristische musea en talrijke parken van Valencia wachten om door mij ontdekt te worden! Een stad aan de zee, buiten het toeristische seizoen, lekker rustig.
En daarna… trein ik verder naar Madrid. Die Spaanse stad waar ik ooit een stukje van mezelf heb achtergelaten. Waar veel mensen wonen die ooit mijn vrienden waren, maar nu bijna vreemden. Ik durf er bijna niet meer terug te keren, ietwat bang voor de confrontatie. Maar ik weet dat ik niet anders kan, ik moet erheen! Ik wil door het Retiropark slenteren, volmaakt gelukkig dat ik weer “thuis” ben. Ik wil een broodje met tortilla eten, goedkope rode wijn drinken. Ik wil de vreemdste plaatsen terugzien en eindelijk kunnen berusten en loslaten.

Music was my first love and it will be my last, dacht ik vroeger. Maar Spanje zit veel dieper. Ik kan niet zonder, smelt bij het horen van die zuiderse klanken, de mariposas fladderen rond in mijn buik van zodra ik voet op Spaanse grond zet. Volgende week kampeert mijn hoofd dus weer helemaal in de wolken!

Oude dromen

06 Mar 2007

Oude dromen Current mood: nostalgic Bladeren in oude schriftjes brengt je soms in wonderlijke stemmingen. Hier een paar woorden die ik op m’n 18e schreef en waar ik me nog altijd perfect in kan vinden. Hoewel ik ondertussen wel dat tikkeltje naïviteit verloren ben. Ik wil mensen helpen. Liefde geven. De wereld laten zien dat ik om haar geef. Levens verbeteren. Anderen uit de put trekken. Mensen laten zien dat de zon schijnt. Ook voor hen. De hele wereld platknuffelen. Kinderen doen lachen, spelen, huppelen, rondrennen. Mensen leren zorgeloos te zijn. Onbekenden ne goeiendag doen. Iedereen laten zien hoe schoon het leven is. Graag zien. Discussiëren tot laat op de avond, tot vroeg in de ochtend. Ogen laten opengaan en harten laten spreken. De ochtendstilte zien, overal ter wereld. Eeuwigdurende momenten verzamelen. Vergeten wat ongelukkig maakt. Tranen wegkussen. Spartelen tegen de stroming in. Stil worden. Ongeloven. Ik wil nooit stoppen met dromen.