Weekendmenu

Zaterdagmiddag

Een uitgebreid koud buffet: zalm en heilbot, tomate-crevette, pasta met mayonaise en erwtjes, kippenboutjes, asperges in witloof, prinsessenboontjes. En achteraf: yoghurtroom. Het dessert waarvoor ik een moord zou plegen. En het dessert dat ik vervolgens zou kiezen voor mijn allerlaatste maaltijd moest ik voor die moord op death row belanden.

Het tafelgezelschap: mijn innemende en oneindig lieve moemoe, de door God geliefde tante naar wie ik vernoemd ben, mijn papa op zijn paasbest en mijn Held. En al had die laatste het nogal moeilijk om dat platte Kempische accent te begrijpen, het was een gezellige maaltijd.

Zondagavond

Choconootjes en aperitief van Oxfam. Hapjes van wraps met zalm, dille en kaas. Rolletjes van courgette met pindakaas en couscous als voorgerecht. Een fairtrade slaatje van quinoa en citrusvruchten, met kip erbij. En chocoladepudding als dessert (perfect, op het licht aangebrande smaakje na; gelukkig was er chocolade hagelslag om dat te camoufleren).

Een etentje voor bijna-grootste zus en mijn officieuze schoonbroer. Omdat zij een hele week kookte voor drie in plaats van voor twee, en omdat hij een hele week op de sofa sliep (en ik in zijn bed) toen ik moest herstellen na een onverwachte operatie. Engelen moet je verwennen met een hemelse maaltijd -of toch met een poging tot.

Zaterdagavond

Thee voor twee. Rooibos en gember. Op het salontafeltje: verslavende pistachenootjes, die hij van mama cadeau kreeg. Mijn hand glijdt steeds stiekem naar zijn kommetje om nootjes te stelen. Zijn nootjes. Hij ziet het, maar zegt niets. Glimlacht en denkt dat ik het niet zie. Een stiekeme goedkeuring van mijn hongerige diefstal.

Zondagochtend

Brood. Hij smeert, een combinatie van beleg die me alle eetlust ontneemt. Als ‘ie het zelf maar lekker vindt, en als ik het maar niet moet binnenkrijgen. Hij mikt een plagerige blik in mijn richting. “Ik zal het het je wel leren eten, wacht maar!” Nooit van mijn leven. Hij mag me werkelijk alles vragen… Maar dat nooit. Ieder z”n eigen boke!

Zondagavond, laat

Het was een smakelijk weekend. Ik duw mijn neus in het T-shirt dat hij vergat. Mijn Lekker Beest.

Vakantie in zicht

Het gaat niet anders kunnen dan tegenvallen. Want ik droom er nu al zo van weg, van die paradijselijke stranden, van die stralende zon die energie geeft en mij vrolijk maakt, van die week op een ver eiland met alleen mijn Held in de buurt, van dat Spaanse geratel rondom dat mij het gevoel geeft weer thuis te zijn.

Ik kijk er zo naar uit. Spanje! Uitrusten! Onbekende oorden! Een hele week met mijn schat van een Held! Het kan dus niet anders dan tegenvallen, gezien de hoge verwachtingen. Het zal gegarandeerd plenzen en stortregenen, die zeven dagen. De stranden zullen verlaten zijn, de palmbomen huilend en troosteloos, onze verblijfplaats te krap, onze vlucht vertraagd en onze koffers te zwaar.

Maar gelukkig, God zij dank, zal Held er steeds zijn. En met hem aan mijn zij, geloof het of niet, wil ik zelfs naar de Noordpool als het moet.

Het verschil

Op het nieuws gaat het dan over statuten en onderhandelingen en toegevingen en ultimatums en violen gelijkstemmen en concurrentie en arbeidsvoorwaarden. Maar eigenlijk gaat het altijd over ons.

Over de twee weken ziekteverlof die hij krijgt om na zijn operatie wat te herstellen, terwijl dat er bij mij vier zijn. Op mijn vakantiefiche staan 21 verlofdagen (en dan nog eens 30 arbeidsduurverkortingsdagen, “compensatie voor teveel werken” zeg maar). Op zijn fiche tel ik er veel minder, hoewel hij al drie jaar langer aan de slag is dan ik. Probeer zo maar eens een gezamenlijk weekje vakantie bijeen te puzzelen. Tegen het einde van de week is hij doodop van al dat fysieke werk als arbeider, terwijl mijn vermoeidheid alleen maar in het hoofd zit. Hij arbeider, ik bediende. Dáár gaat het over in het nieuws.

Hij heeft een collega eens voorgesteld om een groot personeelsfeest te houden, vertelde hij me onlangs. Met álle collega’s van het gebouw, arbeiders én bedienden. Ze zien elkaar elke dag, knikken elkaar soms toe en doen bij gelegenheid eens een mooiweervandaagpraatje. ‘t Is een sociale kerel, mijn Held, en hij zou die anderen ook wel eens willen leren kennen. “Maar ze willen de muren niet slopen, daarboven”, concludeerde hij op het eind van zijn verhaal. “Ze willen niet.”

Dat ze er maar eens snel werk van maken. Eén evenwaardig statuut voor arbeiders en bedienden. ‘t Is niet omdat ik aan een computer werk en geregeld eens hard moet nadenken, dat ik meer waard ben dan mijn Held. ‘t Is niet omdat hij noodgedwongen met zijn handen moet werken -wat hij overigens uitstekend doet, dixit zijn chef-, dat hij als een tweederangswerknemer behandeld mag worden.

Dat ze er maar eens snel werk van maken. Kunnen we eindelijk samen op vakantie.

Tussenin

Een dagje gekneld. Tussen de heerlijke herinneringen die ge me gisteren onophoudelijk als cadeautjes gaf, en het geruststellende vooruitzicht u morgen alweer te mogen zien. Vandaag doet er niet toe. Mijn hoofd zwemt de hele dag in de gelukzalige gedachten aan uw danspassen, blikken en glimlachjes van gisteravond, aan uw woorden en gestolen zoenen en aan de muziek uit landen waar de zon eeuwig schijnt. Vandaag is een dag tussen gisteren en morgen, en voor één keer vind ik het niet erg dat ge niet hier zijt. Vandaag doet er niet toe, want vandaag is een tussenin tussen twee porties Held.

Voortijdige lentekriebels

Ik zoek een project van formaat. Het lijkt wel alsof de ondernemingszin die meestal gepaard gaat met het begin van de lente dit jaar een paar maanden te vroeg komt.

Een verhuis? In Antwerpen, naar Brussel, naar Spanje of Honolulu?

Een grote reis? Naar Chili, Mali, Tanzania, Guadeloupe? Of naar mijn geliefde España? Te voet, met de trein, en avion? Alleen, met fototoestel en schriftjes?

Een nieuwe job? Bejaardenhelpster, poetsvrouw, jeugdwerker, hotelreceptionist?

De IKEA leegkopen en mijn interieur omgooien? Meedoen aan de Lotto -en natuurlijk meteen de grote pot winnen?

Een enkele vlucht naar Tenerife boeken? Mijn Held wakkerbellen en voor de rest der tijden salsa dansen op een strand bij de ondergaande zon?

Er zijn maar enkele bezwaren tegen al die zoete zinnebeelden. À la geen tijd-geen geld-niet genoeg vakantiedagen-geen vervoer-geen slaagkansen-absoluut geen slaagkansen-weinig realistisch-sociaal onaanvaardbaar-gebrek aan (poets- én receptionisten)talent-gebrek aan vetgespijsde bankrekening. Maar dat zijn aardse en luttele, overkomelijke bezwaren, niet?

Thee

Thee om twee uur ‘s nachts. De laatste van de dag.

De sinaasappel-citroenthee om 9 uur was de allereerste. Een grote mok, om mijn ochtendlijke mokken te verdrijven. Redenen genoeg om te mokken. Ik was de avond voordien gaan joggen in het park (in de kou!) en voelde mij meer verwant met dweil, schotelvod of zwabber dan met de menselijke soort. De nacht was te kort en de wekker was te vroeg. De trein was te laat en de temperatuur buiten te laag. Loopneus, hoofdpijn. En nog een hele werkdag eer ik mijn Held weer zie. Mijn eerste troost op het werk: een tas hete thee. En Halleluja, wel tien keer na elkaar.

De tweede thee van de dag maak ik niet eens zelf. Twinings tea, recht uit Londen. Held probeert mijn verkoudheid weg te knuffelen, tevergeefs, en vraagt dan maar: “Thee?”. Ik ga dankbaar op het aanbod in. De thee brengt rust, en de maker ervan al evengoed. Een tas gemaakt met liefde. Een theemoment om de ogen bij te sluiten. Samen, rust, eindelijk weekend. Ik leun achterover in de zetel, voel hoe ik het weer helemaal warm krijg na mijn tocht door de kou. Maar of dat aan de warme drank ligt of aan de geruststellende aanwezigheid van mijn Held, dat valt niet te bepalen.

Tea nummer drie, op café. Drie vriendinnen tateren makkelijk meer dan drie uur aan een stuk. Eén Bolleke, één witte wijn. En één thee. Wijn bij hoofdpijn lijkt me namelijk geen goed idee. De jonge ober plant een houten theedoos voor mijn neus op tafel. Zwarte zakjes met mysterieuze namen. Ik kies voor “Amantes”. Minnaars, liefhebbers. We kletsen, urenlang. Over op reis gaan, en over dromen over op reis gaan. Over wassen op 30 graden en over ongevallen veroorzaken met een huurauto. Over drugsverslaafden in apotheken en over te plichtsbewuste politieagenten. Momenten om lief te hebben.

Thee om twee uur ‘s nachts. De laatste van de dag. Maar broodnodig, want de stem is rauw van de rokerige ruimte. En van het tateren. Warme muntthee met honing om de keel te smeren voor het slapengaan. Het laatste kletsje is koud geworden terwijl ik zocht naar de goede woorden. Even doorslikken. Vier keer tea time, maar nu toch bed time.

Stiekem

Brownies gebakken en het huis geurt naar chocolade. Goed voor vredige dromen, maar ook voor veel te laat in bed.

Spleetoogjes dus vanmorgen. Dut op de trein, weer wakker in Skaar-beek.

Grijze lucht, kou tot in de botten, ogen willen dicht. Beduusd op de bedrijfsbus.

Maar dan is er die stiekeme knipoog. Lief en onverwacht. Alleen voor mij.

Mijn dag is goed begonnen.

Stukje ongeduld

Ik kroop gisteravond met het middernachtelijke nieuws in bed. Nog 12 uur.

De wekker, vanmorgen, om halfzeven. Nog 5 uur en half.

De trein kruipt. Ik sukkel van de trein op het perron en mijn blikt trekt zichzelf naar de stationsklok. Nog 3 uur en half.

Koffiepauze nu. Twee melk, één suiker. Nog anderhalf uur.

Nee, ongeduldig ben ik niet. Maar ‘t wordt nu toch wel tijd!

Alsof het nog maar pas begon

Ik mis de wind die om mijn oren slaat en de zon die ongenadig mijn gezicht inkleurt. Met rood, jammer genoeg. Ik mis de optredentjes op elke straathoek, opgefleurd met exotische kraampjes voor de hongerigen, dorstigen en shopaholics. Ik mis de vrienden en familie die altijd tijd hebben en altijd thuis zijn, op eender welk moment paraat voor een koffietas of terras of allebei. Ik mis het buitenleven en de gesprekken met nieuwe vrienden, zittend aan een kampvuur en onder een sterrendeken. Weer een warme en overvloedige zomer is plots voorbij. Alsof het nog maar pas begon. Zo snel, zo intens.

Ik mis de collega’s met hun enthousiasme, intelligente discussies en sublieme humor. Ik mis de boeiende interviews en leerrijke gesprekken, en zelfs het harde labeur van het schrijven. De koffie uit de automaat op de gang (hoewel ik die na enkele dagen alweer beu ga zijn, weet ik uit ondervinding). Ik mis de voldoening en de zinvolheid van het werken, in vergelijking met de luilekkere loomheid en ledigheid der vakantie. Weer een nieuw jaar vol uitdagingen wacht op mij op het werk. Ik begin eraan met volle goesting, alsof ik nog maar pas aan de slag ben.

Ik mis die twee sterke armen die mij zo goed weten vast te pakken. De gesprekken zónder telefoon, zonder woorden; de blikken die alles zeggen. Ik mis de geruststelling van zijn aanwezigheid, de wonderbaarlijke kalmte die zich van mij meester maakt wanneer hij in de buurt is. Ik mis die lieve lach die mij doet glunderen en gniffelen van plezier. Weer een nieuwe vastenmaand stelt mijn geduld en uithoudingsvermogen op de proef.

Maar de mooie momenten zijn niet met de zomer verdwenen. Want Held na een hele maand weer terugzien, dat is alsof het allemaal nog maar pas begon, met vlinders à volonté.

Rehab voor workaholics

Geen dag te vroeg kwam ze, die vakantie. Voor mij liggen vier dagen verplichte onthaastingskuur. Nu ja, op dit moment, dinsdagavond, dus nog drie.

Dat het verdorie moeilijk is. Ik verplicht mijn lijf om uit te slapen, maar mijn hoofd wordt klokvast klaarwakker om 9 uur ‘s ochtends. Ik dwing mijn lichaam tot rust in de hangmat in het park-achter-de-hoek en het geniet, het geniet! Maar mijn geest blijft dwangmatig plannen en to-dolijstjes maken. Ik moet nog dit en ik moet nog dat en ik zou daar nog moeten kunnen passeren morgen en die taak is al maandenlang blijven liggen en die vriendin heb ik al zo lang niet meer gezien en…

Ik weet dat het weer een paar dagen gaat duren vooraleer mijn hoofd ook met vakantie is. De kunst is zo snel mogelijk te stoppen met alles efficiënt te willen plannen. Om mijn kopje leeg te maken en te verhinderen dat er meteen nieuwe dingen in worden gestopt. Agenda hardnekkig leeg houden, ondanks honderd-en-één leuke ideeën en voorstellen van vrienden en familie.

Pas dan dringt het echte vakantiegevoel helemaal door. Dus sorry, dear friends en family en zelfs Held, maar deze week is voor mij. Lekker voor mij alleen. He-le-maal voor Lieve. Want een workaholic als ik heeft soms een persoonlijke afkickkuur nodig. En die bestaat deze week uit veel nietsdoen, veel lezen, veel zonnen in het park en veel shopppen.

Wie zin heeft om mij bij deze bezigheden te vergezellen, mag mij daarentegen altijd onverwacht contacteren. Altijd welkom, als ik het maar niet in mijn agenda moet zetten.