Instant verslaafd

Het lege appartement van mijn zus, met -nog even- maagdelijk witte muren. Een verhuistafeltje in het midden van de toekomstige eetkamer. En op die tafel kopjes met geurige oploskoffie, één van de weinige dingen die al uit de verhuisdozen opgevist werden. Het is zondagmiddag. Ik bestudeer het onophoudelijke gedwarrel van de sneeuw van achter het grote raam. En de heerlijke koffie kietelt mijn tong. Een nieuwe verslaving is geboren, en ze heet -opgepast, product placement!- Cap Colombie. 

Tijdens de maandagse middagpauze hinkel ik naar het supermarktje tegenover mijn werk. Door regen, wind en smeltende sneeuw. Mijn jas vergeten, mijn snelheid beperkt door een onwillige knie. Natgeregend en helemaal verwaaid beland ik na het supermarktbezoek weer op de redactie. Mijn trofee: een bokaal oploskoffie. Niet dat dat goude goedje ons hier kwaadwillig ontzegd wordt, maar na meer dan een jaar exact dezelfde koffie drinken ben ik toch eens aan iets anders toe.

Mijn collega blijkbaar ook. Ik liet haar maandag proeven van mijn nieuwe ontdekking. En vanmorgen, toen ik me na een dagje afwezigheid weer aan mijn klavier zette, ontging het mij niet. Die bokaal oploskoffie stond net dat tikkeltje anders dan maandagavond. No hard feelings, collega mag dat. Ik begrijp meer dan wie ook de verleidingen van een onweerstaanbare kop zwart. Instant koffie, instant verslaafd. 

We sloten een officiële deal: als de bokaal leeg is, koopt zij een nieuwe. Het resultaat: de komende weken ben ik dus zonder meer een gelukkig mens. Want goeie koffie om je dag mee te beginnen (en door te komen, en in schoonheid af te sluiten): die doet het hem. Dank u, Nescafé. 

Voorwaardelijk nieuws

De Standaard levert vandaag weer een sterk staaltje journalistiek af. Wat gooit de kwaliteitskrant vandaag voor nieuws op mijn bord? Een aantal artikels die mij moeten verzekeren dat hun eerdere berichtgeving wel degelijk… juist was!

Leest u even mee op krantenkoppen.be:

Moet ik dan gaan twijfelen aan de juistheid van alle eerdere artikels in De Standaard die NIET achteraf nog een keer bevestigd werden? Doen de journalisten van De Satandaard these days aan voorwaardelijke journalistiek?

Handleiding: hoe maak ik journalisten het leven moeilijk (deel 2)

Een weekblad heeft elke week een deadline, dat is klaar als een klontje. Bij ons valt die op woensdag, om exact 15u50. Dat is het tijdstip waarop de lay-outer die onze laatste correcties doorvoert, huiswaarts vertrekt. Zonder uitstel.

Wat je dus absoluut moet doen om mij op de kast te jagen, is een telefoontje naar de redactie plegen om 15u35. Een vriendelijke mevrouw ergens in de Vlaanders deed het u vandaag op volgende wijze voor:

- Hallo, redactie X, met Lieve? (oh nee, niet nu, geen telefoon, ik moet die correcties doorbellen! binnen het kwartier!)
* Ben ik bij de redactie van weekblad X? (moet ik duidelijker articuleren ofzo? 15u36)
- Ja mevrouw, daar spreekt u mee. Kan ik u helpen? (be nice. En efficiënt.)
* Ja. Ik zou graag weten of er deze week een weekblad X is. Want het is paasvakantie he.
- Ja mevrouw, deze week gaan we gewoon voort. U krijgt een weekblad X in de bus. (oef, een simpele vraag, een simpel antwoord. Well done, Lieve!)
* Aaah. Want er stond niets op de voorpagina. Normaal gezien als er geen weekblad X is dan staat dat op de voorpagina van de vorige X. (me dunkt, afgeleid via deductie, dat er dus volgende week logischerwijze wél een X is, aangezien er niets stond op de vorige voorpagina hé, mevrouw de trouwe lezeres. Maar ja, niet iedereen is even sterk in logica. 15u40)

Waarop de trouwe lezeres volgende vraag stelt (15u41):
* En hoe zit dat voor de rest van het jaar? Mevrouwtje, kan u mij vertellen welke week er wél een weekblad X is en welke week niet? (15u42) En voor 2009? (15u48) Hebt u daar geen planning van ofzo? Wacht, ik neem mijn agenda even om te noteren…

Ondanks een driemaal herhaalde en niet mis te verstane afsluiter (“Ik hoop dat ik u heb kunnen helpen, mevrouw”) duurde het gesprek tot 15u52. Een gil van ontlading en frustratie bij het neerleggen van de telefoon deed de collega’s van drie bureaus verder ongerust toesnellen. En ik moest een andere lay-outer lastigvallen. Dank u Luc!