Mijn zelfontspanner

Alsof mijn intuïtie foto’s maakt van die eerste momenten, zonder dat ik zelf op de ontspanner heb geduwd. Zou iedereen dat hebben? Zo’n oude doos vol momentopnames van eerste ontmoetingen, die later je leven ingrijpend veranderd blijken te hebben?

In mijn wonderlijke verzameldoos zitten ruwe diamanten. Het zijn herinneringen aan mensen en plekken die nadien zouden uitgroeien tot vriendschap en onderdak. Tot fijngeslepen en fonkelende edelstenen: Held, mijn beste vrienden, de plekken op aarde die ik “thuis” heb genoemd.

De zus van
Het decor van één zo’n tableau vivant dans ma mémoire is een speelplaats op de middelbare school. De spijlen van de reling voor de lage, troebele ramen, het afdak, de grijze vierkante tegels: het beeld blijft na tien jaar nog even scherp. Tegen de reling staat een 14-jarig meisje wat onwennig rond te hangen. Nieuw op school, maar dat wist ik nog niet. Ik loop voorbij en ze roept naar me. “Hé, zus van Nele!” Klik, flits, foto. Ik ken dat meisje van ergens. Ze heeft een tomaatrode jas aan, die ze ook droeg toen we elkaar voor de eerste keer toevallig ontmoetten op een Chirozondag.

Bijna tien jaar, tientallen ijsjes in ’t Stad en ontelbare uren geklets verder zijn we nu. De tomaatrode jas werd ondertussen ingewisseld voor een modieuze oranje met pluizige groene sjaal, maar het meisje IN de jas is nog altijd mijn beste vriendin.

Het roze huis
Madrid, september 2005. Ik sta net op eigen Erasmusbenen, nog wat wankel en onwennig. Ik ga naarstig op zoek naar een studentenkamer. Het budget is beperkt, de kamers die ik bezoek aanvaardbaar maar niet ideaal. Ik weeg bij mezelf objectieve argumenten af, pro’s en contra’s, “te klein en verzorgd” versus “groot genoeg maar slecht gelegen”. Niet nodig, zo blijkt na vier dagen. Ik ga nog één kamer bekijken. In de Calle Pamplona. De huisbazin steekt het sleutel in het slot van een glazen deur met dikke tralies ervoor. Ik stap het halletje binnen. Ik heb nog niets gezien van de kamer, van het huis. Maar een tintelend gevoel vertelt mij: dit is het. Hier ga ik vijf maanden wonen. Dit zit goed. Klik, flits, foto.

En elke keer dat ik terugkeer naar mijn tweede thuisstad, Madrid, keer ik terug naar dat roze geschilderde huis in de Calle Pamplona. Waar we met 12 internationale studenten de gekste Halloween- en andere party’s organiseerden. Waar ik op Nieuwjaarsochtend warme Spaanse chocolade dronk vooraleer in bed te kruipen. Waar ik iedereen ziek maakte met kilo’s chocolade, aangevoerd uit België. Waar mijn kotgenoten en ik midden in een januarinacht  een kerstboom uit het raam van de tweede verdieping gooiden.

Een Goeiemorgen
En dan Held. Het eerste beeld van hem staat op mijn netvlies gebrand. Ik stap de ruimte binnen waar hij aan het werk is. Laat mijn uitzonderlijk goede humeur van die dag zijn werk doen en groet hem met een stralende ‘Goedemorgen’. Hij reageert met een verbaasde blik en een groet terug aan die spontane onbekende. Klik, flits, foto. Het kortst mogelijke moment, banaal en onbetekenend, maar mijn geheugen heeft ervoor gekozen het te onthouden.

Behoorlijk mysterieus, die eerste momenten. Waarom belandt het ene moment wel in mijn doos met diamantjes, en het andere niet? Slechts één criterium lijkt van toepassing: het zijn de momenten waarop mensen zichzelf toegang verschaffen tot mijn persoonlijke fotoboek, waar ze één van de mooiste en meest prominenten plaatjes zullen worden. Maar hoe mijn geheugen op voorhand weet dat iemand zo belangrijk gaat worden, blijft me een behoorlijk raadsel.

Een kerstvakantie en een jaartje later

Een kerstvakantie en een jaartje later.

De smaak van Spaanse chocolate hangt nog in mijn mond. Ik heb nog rode wangen van alle feestelijke zoenen de voorbije dagen. In mijn oren zijn hartverwarmende en onheilspellende nieuwsberichten blijven hangen: een onrustwekkende staatsgreep in het Land van Held, in eigen land eerst een Regering die Valt en dan een Regering die Weer Opstaat. Jezus deed het op Paasdag, Van Rompuy kan het met Kerst.

Wat een vakantie vol verhalen. Dat van een oudere man die ik graag zie, maar me razend maakte omdat hij met Driekoningen de deur niet zal opendoen voor zingende kinderen met een Arabische look. Of het verhaal van een Brits koppel, zwarte man en blanke vrouw, dat voor de tweede keer een tweekleurige tweeling kreeg. Ik zag in Madrid een man wegspurten uit de metro, alsof zijn leven ervan afhing. De puffende politieagent die hem achtervolgde maakte geen schijn van kans.

Verder heb ik op korte tijd weer heel wat bijgeleerd. Verse vissoep en jenever zijn geen combinatie die mijn maag op prijs stelt, zo blijkt. En van drum’n base word ik kwaad en agressief, was de les met Oudjaarsnacht. Die was overigens de slechtste in jaren, maar zorgde ter compensatie wel voor spectaculaire verhalen aan de feesttafel. Of kan u ook vertellen dat u op een feestje was zonder muziek die naam waardig en waar tientallen jassen kwijtraakten en rellen uitbraken?

Er zijn ook weer warme herinneringen om te koesteren en nieuwe dagen om naar uit te kijken. Alledaagse werkjes en projecten zijn plots op een of andere manier overgoten met dat sausje van “nieuwe uitdagingen”, eigen aan de eerste dagen van het jaar. Een boeiend jaar, dat wordt het wel. Een nieuw jaar, nieuwe reden tot hopen. En bovenal hoop ik dat ik véél meer vakantiedagen krijg dan in 2008! Om nog meer mooie herinneringen in mijn schatkist op te kunnen bergen.

Mijn 100% gezonde verslaving

Heuglijk nieuws! Koffiedrinken is gezond! Als ik niet meer dan zes koppen koffie drink, loopt mijn gezondheid geen gevaar, beweert de Universiteit van Madrid. En ik kan niet wachten tot ik in mijn midlifecrisis zit, want op middelbare leeftijd mag ik als vrouw sloten van het goudbruine goedje gaan binnengieten om de kans op een hartaandoening te verkleinen. Rouwig kan ik daar niet om zijn, “euforisch” is een toepasselijker omschrijving.

Misschien moet ik dit “nieuws” toch maar met een klontje suiker korreltje zout nemen. Ik ken de Madrilenen en zou de kilometers die ze dagelijks naar de koffieautomaat/koffiebar/koffiekan afleggen, niet willen overdoen. En ik ken het onderwijsniveau in Spanje, ik weet dus dat een “universitair onderzoek” gelijkgesteld kan worden met een hogeschooltaakje hier.

Maar toch ben ik geneigd mijn ex-stadsgenoten te geloven. Want ze sussen mijn geweten met pseudo-wetenschappelijke bevindingen wanneer ik mijn mok weer eens tot het randje vul met goddelijk spul. Cortado, con leche, cappuccino of moccha: geen muziek die mooier klinkt in mijn verslaafde oren!

En als je me nu wil excuseren… Ik ga zonder gewetensbezwaren gehoor geven aan mijn lijf, dat schreeuwt om een volgend cafeïneshot. Want ik zit nog lang niet aan die 6 koppen.

Viva Zapatero!

Met meer dan 35 miljoen zijn ze, de Spanjaarden die vandaag naar de stembus mogen trekken. Ze kiezen nieuwe afgevaardigden voor hun parlement en voor een deel van hun Senaat. Maar eigenlijk kiezen ze vooral tussen José Luis Rodríguez Zapatero (de huidige, socialistische president) en Mariano Rajoy (de uitdager van de conservatieve partij).

Even opfrissen: de PSOE van Zapatero won vier jaar geleden met een overweldigende meerderheid de verkiezingen, twee dagen na de terroristische aanslagen in Madrid. En met Zapatero zijn er de voorbije 4 jaar in Spanje heel wat dingen veranderd. De Spaanse troepen werden teruggetrokken uit Irak. Holebihuwelijken werden gelegaliseerd, hoewel daartegen heel wat protest kwam vanuit de katholieke kerk (die in Spanje nog veel macht heeft). Zapatero regulariseerde heel wat vluchtelingen zonder papieren, om economische én humanitaire redenen. Hij probeerde te onderhandelen met de Baskische afscheidingsbeweging ETA, maar die gesprekken sprongen af.

Valt het op dat ik wel een boontje heb voor José Luis? Voor de man die een beleid voert dat eerst denkt aan mensen en dan pas aan centen? Die Spanje in een paar jaar tijd van een conservatieve en katholieke grootmacht heeft omgevormd tot één van de meest vooruitstrevende landen in Europa?

Het viel in ons journaal nauwelijks op tussen een verkeersongeval in Heverlee en de herverkiezing van Bart De Wever als voorzitter van de N-VA. Maar twee dagen voor de Spaanse verkiezingen werd een ex-politicus van de socialistische partij PSOE vermoord door een ETA-terrorist. En daarmee staat het electoraal succes van Zapatero op het spel. Gevreesd wordt dat de Spaanse kiezers hem zullen afstraffen voor het mislukken van de onderhandelingen met de terreurorganisatie. Dat ze voor de conservatieve Rajoy zullen kiezen, die een harde aanpak als enige oplossing voor het Baskische conflict ziet.

Het lijkt wel alsof aanslagen vlak voor de verkiezingen in Spanje de nieuwe manier zijn om de politiek te beïnvloeden. Gelukkig komt het bij ons -ondanks alle politieke strubbelingen- nog niet zo ver.

Mariposas

Mariposas
Current mood: ecstatic
Category: Travel and Places

Geen gelukkiger Lieve dan een Lieve die het vooruitzicht heeft op vakantie te vertrekken! En dat kunnen veel mensen deze week weer bevestigen. Ze moeten het gejubel en het overenthousiasme nog verdragen tot maandag, want dan spring ik op het vliegtuig richting -u raadt het- Spanje! Een voorspelbare bestemming, weet iedereen die mij ook maar een beetje kent. Maar ik krijg niet genoeg van dat land, die taal, die mensen en vooral, van het gevoel dat ik krijg door er gewoon rond te lopen!

Eerst ga ik een paar dagen onbekend terrein verkennen: de gezellige pleintjes, futuristische musea en talrijke parken van Valencia wachten om door mij ontdekt te worden! Een stad aan de zee, buiten het toeristische seizoen, lekker rustig.
En daarna… trein ik verder naar Madrid. Die Spaanse stad waar ik ooit een stukje van mezelf heb achtergelaten. Waar veel mensen wonen die ooit mijn vrienden waren, maar nu bijna vreemden. Ik durf er bijna niet meer terug te keren, ietwat bang voor de confrontatie. Maar ik weet dat ik niet anders kan, ik moet erheen! Ik wil door het Retiropark slenteren, volmaakt gelukkig dat ik weer “thuis” ben. Ik wil een broodje met tortilla eten, goedkope rode wijn drinken. Ik wil de vreemdste plaatsen terugzien en eindelijk kunnen berusten en loslaten.

Music was my first love and it will be my last, dacht ik vroeger. Maar Spanje zit veel dieper. Ik kan niet zonder, smelt bij het horen van die zuiderse klanken, de mariposas fladderen rond in mijn buik van zodra ik voet op Spaanse grond zet. Volgende week kampeert mijn hoofd dus weer helemaal in de wolken!