Op straat

Woorden die van op de site van De Morgen recht naar mijn hart schieten: 

Een buitenlands echtpaar met een 2-jarig kind dat in Steenokkerzeel in het repatriëringscentrum 127 bis opgesloten was, is daar eind vorige week aan de deur gezet. 
Het gezin Lysjavskiy woonde bijna drie jaar lang in Wasseiges (in de provincie Luik) voordat het in september naar het gesloten centrum 127 bis werd overgebracht. De ouders komen uit Kazachstan, hun zoontje is in België geboren. Donderdag werden ze op straat gezet met een treinticket, enkele euro’s, een bevel om het grondgebied voor 11 november middernacht te verlaten en een plan met de weg naar Wasseiges. 

‘t Is nog heel wat weken wachten voor we op 24 december kerstavond vieren. Met uitgebreide feestmaaltijden en exorbitante cadeaus voor jan en alleman. Maar toch moet ik nu al denken aan dat verhaal van die man en die zwangere vrouw die door de straten zwierven en nergens onderdak kregen, zo’n 2008 jaar geleden.

We zijn nog geen haar veranderd, blijkbaar.

Sans-papiers vs. sans-oreilles

Stoppen met eten of drinken, meer dan drie dagen en nachten kamperen op een torenhoge kraan, een blitzactie in het hoofdkwartier van de partij van de minister van Asiel en Migratie, open brieven en opiniestukken van personen met recht van spreken, steun van honderden actieve sympathisanten, overleg met de premier, …

Is er dan niets dat de bevoegde politici wakker kan schudden en met hun neus op hun verpletterende verantwoordelijkheid kan drukken? Kunnen ze hun onderlinge twisten en communautaire gevoeligheden dan niet éven opzijzetten om de onzekerheid en wanhoop van de sans-papiers de wereld uit te helpen?

Prettige vakantie, meneer Leterme. Prettige vakantie, mevrouw Turtelboom. Moge het regenen als nooit tevoren wanneer u zich op een ver en exotisch strand nestelt.

Désespérés (deel 2)

Hij zag er een heel stuk magerder uit dan de vorige keer dat we elkaar ontmoetten, twee maanden geleden, in een Brussels krot. Het laatste restje moed was van zijn gezicht verdwenen. De wanhoop sprak dit keer niet alleen uit zijn woorden, maar was ook leesbaar van zijn uitgehongerde lichaam. Futloos, moedeloos, hopeloos.

Maar mijn hongerstakende vriend was er nog beter aan toe dan de tientallen andere sans-papiers in de Begijnhofkerk. Ondertussen zijn ze begonnen aan dag twintig van hun wanhoopsactie. Hun doel: papieren, en daarmee het recht om mens te zijn in ons land.
Kan je je voorstellen dat je al drie weken geen hap door je keel hebt gekregen, en dat er op zo’n moment toch iets is waar je méér naar verlangt dan naar eten?

 

Zoen zonderetenloen,
Lieve

Bravo Anciaux

Vandaag: Lieve Woordjes voor… Bert Anciaux!

Even duidelijk maken: ik ben géén fan van de nieuwbakken VlaamsProgressieven, hun programma is me net ietsje te Vlaams en net ietsje te weinig progressief. Maar wat Bert zondag schreef op zijn website, dat kan ik best appreciëren. Er mag dan wel eens schamper gelachen worden om zijn emotionele reacties in de media (of is er een ander politicus die erom bekend staat te blijten voor de camera?), maar het zijn net zo’n politici waar ons landje nood aan heeft. Politici die begrijpen wat mensen voelen en denken, die daar oprecht door van hun melk gebracht worden, en die de onwrikbare wil hebben om iets te veranderen aan wantoestanden. Bravo Bert!

Maar om welke uitspraken ben ik nu zo euforisch? Ik citeer uit Berts blogbericht van 4 mei, waarin hij het heeft over onze nieuwe regering:

Maar vooral de mensen zonder papieren worden zwaar bedrogen. Verschillende meerderheidspartijen hadden de mond vol over menselijke oplossingen voor diegenen die hier reeds verschillende jaren verblijven. Ook minderjarige illegalen zouden op een menswaardige wijze opgevangen worden. Ze horen niet thuis in een gesloten centrum. Niets van dit alles wordt gerealiseerd.

De nieuwe federale minister voor Asielbeleid wil zich opwerpen als de harde tante. Géén regulariseringen, geen humane oplossingen, zelfs geen moratorium op uitwijzingen voor diegenen die in aanmerking komen voor regularisering. Dit is een pure schande. Mensen zonder papieren verdienen onze steun. Kinderen zonder papieren verdienen onze bescherming. De politiek van de regering Leterme is klakkeloos extreem rechts achterna hollen. Dit is de meest asociale regering in vele jaren. Hoe lang nog kan het ACW hier blijven zwijgen? Rechts-liberalen en conservatieven verloochenen hier elk humanistisch, christelijk en ethisch handelen.

Bedankt Bert, bedankt meneer Anciaux, bedankt minister van Cultuur, Jeugd, Sport en Brussel. Mevrouw Truttelboom (oeps-typfoutje) doet me soms de moed in de schoenen zinken, maar er zijn nog goede mensen in ons landje, zo bewijst uw reactie.