Kraaien

Op het gevaar af alleen nog maar aandacht te besteden aan vrij militante woorden (zie Woest), vind ik toch dat dit woord een plaats verdient in mijn eregalerij van mooie woorden:

Weer zo’n vergeten prachtexemplaar. Prachtigmooi hoe die rebellerende R’en op zich al een woelige opstand veroorzaken. En ze zijn zeldzaam, die Oproerkraaiers. Want ondanks alle communautaire woede, koopkrachtdalingen en kilometerslange files richting kust -toch allemaal een bron van diepgewortelde frustratie-, zijn de Oproerkraaiers in ons land een zeldzame en misschien zelfs uitgestorven soort.

Een ouder nummer van ons Weekblad leerde me dat ze er in Guinée nog wel hebben. Met bosjes zelfs. En dat ze vervolgd worden. Omdat ze kraaien. “De president verbiedt de bevolking ‘s avonds en ‘s nachts hun huis te verlaten. Hij geeft het leger ook de toelating om de huizen binnen te gaan en oproerkraaiers mee te nemen. Dat maakt de mensen bijzonder bang, want wat is een oproerkraaier in de ogen van een militair?”

Jacht maken op de zeldzame soort der Oproerkraaiers. Omdat ze hun mond opentrekken en hun uitzonderlijk mooie geluid laten horen: een roep om rechtvaardigheid, een roep om verzet.
Meneer de president/dictator, u moest zich schamen.

Meer woede a.u.b.

Wauw. Wat een mooi woord.
Een zeldzaam woord ook. Want hoe vaak bevindt een mens zich in een staat van woestheid?

Woest staat voor wild en woedend tegelijkertijd. Ben ik zelf ooit echt al Woest geweest? Wat zou je zo kwaad kunnen maken dat je er wild en Woest van wordt? Google, my friend, tell me!

En zo ontdek ik dat een Britse piloot vorige woensdag nog Woest was op het Belgische gerecht. Omdat hij acht maanden in een Belgische cel werd opgesloten en beschuldigd werd zonder enig bewijs. Ja, da’s een goeie reden om wat Woester van te worden.
Aha, en de vakbonden waren ook Woest. Op Ford Genk, omdat de fabriek het verlies door een staking wil recupereren aan de hand van besparingen. Kwaad zijn is de meest essentiële bestaansreden van de vakbonden, évidemment. En wanneer ze echt Woest worden, levert dat meestal mooie beelden op: schreeuwende gezichten, brandende vuren en rokende autobanden, een snuifje opstand en revolutie.
En een medeblogger was 3 jaar geleden ook Woest. Omdat zijn auto kapot was (yep, it’s a guy!). En hij lost zijn Woestheid op met een louterende sessie préparemaken.

Er blijken warempel veel redenen te zijn om Woest te worden! Of is de wereld minder kwaadaardig dan hij lijkt en overdrijven mijn soortgenoten-journalisten gewoon graag in hun krantenkoppen? Ze mogen dat meer doen, want ik word behoorlijk vrolijk van dat wonderlijk woeste woord!

Gepiep van de dag

Woensdag is eindredactiedag, ik schreef het eerder al (zie deel 2 van “Handleiding: hoe maak journalisten het leven zuur). En terwijl ik vandaag een hele dag met mijn vergrootglas naar taalkundige en inhoudelijke missers mag zoeken in ons weekblad, viel mijn strenge blik in het Groene Boekje op een prachtigmooi en wonderlijk woord: petsjorapieper. Petsj-watte? Petsjorapieper. Petsjorapieper. Gevonden in de officiele Woordenlijst der Nederlandse Taal: geen groter bewijs dat het woord écht bestaat!

Het nieuwsgierige beestje dat mijn dagelijkse doen en laten leidt, wil dan meteen ook weten wat voor pieper die petsjora precies is. Even een beroep doen op mijn taalkundige vrienden. Volgens mijn online makker www.vandale.be bestaat het ding/wezen/voorwerp/begrip niet. Ik neem zijn driedelige dikke broertje erbij hier op de redactie, het boek dat áltijd álles weet. Ook daar geen petsjorapieper. Paniek! Petsjorapaniek! Mijn taalkundig perfecte vrienden hebben absoluut geen weet van die vreemde pieper!

Rest me maar één laatste zoekvriend: die goeie, ouwe en getrouwe Google. Redder in nood, notulist van het collectieve geheugen, onderzoeksheld waarvoor researchers uit adoratie in zwijm vallen! En ook deze keer verdwijnt mijn petsjorapiepende onwetendheid als sneeuw voor de paaszon. De petsjorapieper blijkt een zeer zeldzaam geval te zijn, waar mannen met regenlaarzen en verrekijkers naar op zoek gaan. Een vliegende vriend die het luchtruim verkent en nog andere, ronkender namen als “Anthus gustavi” en “Pechora Pipit“ bezit. Een exotisch, klein en fijn vogeltje met de gure toendra’s van Rusland en Azië als thuisbasis… dat desondanks toch een oervlaamse naam meekreeg in het Groene Boekje. Petsjorapieper. Pets!

Zoen piepeloen,
Lieve

Lieve woorden, harde realiteit

Een lieflijk woordje dat me te binnen schiet wanneer ik hier uit het raam kijk: dwarrelen! De smaak van dat woord in je mond, de idyllische taferelen bij de gedachte aan sneeuw… Ja, het sneeuwt vandaag! De seizoenen staan op zijn kop, dat wisten we al langer.

Maar met die sneeuw kon ik toch niet zo lachen vandaag. Door weer en wind en in mijn sjaal gedoken heb ik die natte witte vlokken vervloekt. Want sneeuw kan nog zo’n lieflijke woorden en denkbeelden oproepen, van “dwarrelen” was er deze voormiddag allerminst sprake. De sneeuw sloeg me pijnlijk in het gezicht, als prikkende kopspelden in mijn wangen.

Geen lieflijk dwarrelende vlokjes dus, maar als troost laat ik de mooie woorden dwarrelen in mijn hoofd.