Huil, bewonder, zwijmel en lach

Bloggers die videoclips bespreken of die filmpje posten van muziek die ze goed vinden, dat vind ik eigenlijk nogal snobs. Mensen die stiekem van zichzelf vinden dat ze trends setten en hun favoriete artiesten kunnen hypen bij hun schare van trouwe blogfans. Dat zijn tot nu toch niet echt ‘lieve woordjes’ voor muziekbloggers, I know, maar ik ga mezelf en même temps helemaal onderuit halen door er zelf aan mee te doen en filmpjes te posten van muziek die ik hoorde en zag op YouTube (hoe kan je muziek trouwens zien, by the way?).

Maar wees gerust, ik hengel niet naar navolging en ik beloof dat het ook maar een eenmalige bevlieging is! Ik botste geheel toevalligerwijze op een aantal versies van het Congolese wiegeliedje ‘Malaika’, die zó verschillend zijn dat ik ze wel met de rest van de wereld moet delen. Van ontroerend mooi via indrukwekkend over hartenbrekend romantisch tot hilarisch: meet achtereenvolgens Ronny Mosuse, Angélique Kidjo, Harry Belafonte/Miriam Makeba en Boney M. Huil, bewonder, zwijmel en lach!

Wat een knuffelbeer… (vanaf 1:26)

Wat een stem…

Wat een goeie ouderwetse romantiek…

Wat een pakjes!

Ons geluk

Mensen maken ons gelukkig. Een professor heeft het bestudeerd en er een boek over geschreven. En een groot wetenschappelijk onderzoek over gevoerd. Maar, betweterig als ik ben: ik denk dat ik het zelf ook al wist.

Ik weet het wanneer ik in het station op mijn lief wacht, met een hart dat uit mijn lijf bonst alsof het nog altijd ons allereerste afspraakje is. Ik weet het wanneer mijn zussen op bezoek komen en we na een uurtje ten onder gaan aan de slappe lach om een absurde mop. Wanneer ik eindelijk aan de telefoon die vriendin te pakken krijg die ik door omstandigheden al een paar weken niet meer gesproken heb. Wanneer mijn moemoe een kaartje stuurt. Wanneer mama ongevraagd lekkere soep komt brengen of papa spontaan een omweg langs de apotheek maakt als ik ziek in bed lig.

Véél mensen maken nóg gelukkiger, zegt de professor. En weer heeft hij gelijk, vind ik. Toen ik in nog niet zo lang vervlogen tijden samen met drieduizend andere leden van mijn jeugdbeweging op een plein liedjes zong en kreten scandeerde, deed me dat wel iets. Een wauw-gevoel, een gloed van euforie, noem het “samenhorigheid” zo je wil. En ook wanneer we met onze zevenenveertigkoppige straatfanfare de boel op stelten zetten, maakt me dat gelukkig. Omdat ik mooie mensen om me heen zie. Ze lachen, ze stralen, ze hebben schik in samenzijn. Ann Christi wist het, Raymond Van Het Groenewoud weet het en de Bond Zonder Naam ongetwijfeld ook. Dat heet dan gelukkig zijn.

Mensen maken gelukkig. Ik heb er geen cijfertjes of onderzoeksmethoden voor, alleen een soort warm buikgevoel. Maar net dat gevoel tovert een gigantisch grote glimlach op mijn gezicht.

Pieterse kriebels in mijn oren

Lieve woordjes voor duizendpoot Pieter Embrechts. En ik hou het meest van zijn muzikale poot, een cd met Nederlandstalig liedjes die nog regelmatig mijn oren kriebelen. Ik kan zelf -om even onbescheiden te zijn- een behoorlijk stukje schrijven, maar Pieter vond de woorden waar ik soms vruchteloos naar zoek. Zeker met dit liedje: “In balans”.

Pieter Embrechts
In balans

Da ge kunt genieten, van een gazet,
dat ge niet wakker ligt elke nacht in bed.
Da ge ‘t al normaal vindt, da ge nix kunt doen
het is één voor allen, en met z’n allen voor de poen.

Da ge wa TV ziet op het gemak,
pulken aan uw tenen en maar zappen tot in Irak,
al die ellende terwijl ik hier leef
gelijk ne pacha en mijzelf erop betrap
dat ik er toch maar bitter fucking weinig echt om geef!

Wat kan ik doen om in balans te blijven
Met wat ik zie op den tv
‘k Kan toch niet blind voor al die beelden blijven
‘k Ben het niet eens… Maar ‘k doe wel mee!

Hoe meer keuze, hoe minder ik kies,
hoe meer er valt te winnen, hoe meer ik mij verlies.
Hoe meer ik zap hoe minder ik snap,
‘T is al complex en dan heb ik het nog niet over… (piep)

Heel de commerce is erop gericht
ons af te persen ge wordt onwetend opgelicht.
De consument is bestudeerd,
als nieuwe diersoort in kuddes geklasseerd.

Wat kan ik doen om in balans te blijven
Met wat ik zie op den tv
‘k Kan toch niet blind voor al die beelden blijven
‘k Ben het niet eens… Maar ‘k doe wel mee!

Ik zie het alle dagen op de televisie
Ik lees het alle dagen in de krant
Hoe alle hoop weer wordt kapotgeschoten
Ik kan er niet bij met mijn verstand.

Ik zou kunnen kiezen om het niet te weten
Ik zou kunnen kiezen om het niet te zien
Zou ik mijzelf daardoor beter voelen
Zonder gevechten binnenin?

©Pieter Embrechts

Doet uw ogen open

Ik zag haar zaterdagavond weer in actie en mijn oren waren meteen weer helemaal verkocht: meet Hannelore Bedert! Een half jaar geleden zag ik haar aan het werk in het duistere en schimmige maar intieme zaaltje van Studio Herman Teirlinck (waar ik ooit ook mijn zus zag optreden). Zaterdag stond ze op een podium voor een vol Sportpaleis, alleen en kwetsbaar en haast even betoverend als in de Studio. Wauw, wat een dame, wat een stem! En wat een moed om voor die duizenden mensen je ziel bloot te leggen met kleine, fragiele liedjes vol lieve woordjes.

Ik heb al héél lang zo’n gevoel dat we nog méér van Hannelore gaan horen, maar het wordt nu stilaan toch tijd! Blij dus dat ze op het podium van Nekka Nacht stond. En dolgelukkig dat ik daarvan getuige mocht zijn! Bijna magisch hoe die schitterende zangeres mij van op tientallen meters afstand kippevel bezorgt met haar liedje “Doet uw ogen toe”.  Slechts één tip voor Hannelore: hou je ogen open en kijk naar je publiek! Ook al zing je het tegengestelde…

(foto: B. Hulselmans)

Zoen hanneloen,
Lieve

Chiki chiki

Wil iemand me nog eens verduidelijken waarom wij Belgen het Eurosonggedoe zo serieus nemen? We moeten zowat de enigen zijn, want na de kalkoenklucht van Ierland is er nu ook…

…de inzending van Spanje!

En the worst part: ik ben er gek op!