Kunst in de Kamer

Politiek is een saaie aangelegenheid. Een défilé mannen in pak met veel nietszeggende woorden. Een ver-boven-mijn-hoofd-show met acteurs die niet aan mij denken. Dat is zowat mijn conclusie wanneer ik zie hoe het gros van mijn vrienden, familie en kennissen denkt over the noble art of politics.

Nochtans is het niet zo moeilijk aan te tonen dat politiek wel degelijk een bijzonder boeiende kunstvorm is. Gisteren mocht ik weer smullen en mijn buikje vullen met een prachtig stukje politieke actualiteit dat in het journaal aan bod kwam. Puur schouwspel, met theatrale vertolkingen van het allerhoogste niveau! Dat onze als politicus vermomde ex-judocoach daar een krak in is, weten we al langer. Maar ook Servais Verherstraeten van CD&V haalde alle emotionele registers uit de kast.

Kijkt u even mee en geniet van het retorische spektakel:
(wel even geduld oefenen, de climax komt traditioneel gezien pas tegen het einde van het item aan)

Voor een goed en overtuigend stukje theater moet je echt geen programmabrochures van culturele centra zitten uitpluizen of afstemmen op de laatste nieuwe Vlaamse dramaserie. Zet gewoon het journaal op en geniet. En voor de rabiate cultuurfans is er nog altijd Villa Politica op woensdagmiddag: live uitgezonden parlementaire debatten. Tijdloze weerspiegelingen over de essentie van het leven zelve, over maatschappelijke waarden en persoonlijke conflicten, in de mooist mogelijke bewoordingen.

Wie zei er dat politiek een saaie aangelegenheid was?

Water

Ik heb een fantastische huisbaas. Op zondag is mijn lavabo stuk, op maandag bel ik hem op en op dinsdag is mijn lavabo gefikst. Kan ik ’s ochtends weer wakker worden met een frisse plas water in mijn gezicht. En met veel gebruiksgemak mijn tanden poetsen en handen wassen. Want er komt weer water uit mijn kraan. Deugddoend warm of verfrissend kou, al naargelang mijn wispelturige wensen. Nu kan ik weer zalig urenlang in mijn badkamer blijven plakken, tot groot onbegrip van de mannelijke wederhelft.

Ik ben dus blij dat er weer water uit mijn badkamerkraan komt. Maar eigenlijk zou ik daar elke dag blij om moeten zijn. Want aan het begin van deze eeuw liepen er volgens de Wereldgezondheidsorganisatie nog meer dan een miljard mensen op onze wereldbol rond zonder toegang tot drinkwater. En daarbij maakt het niet eens uit of het water stroomt of niet. Meer dan een zesde van onze wereldbevolking weet gewoon niet of hij ziek gaat worden wanneer hij zijn dorst lest met water.

Verbijsterend nieuws. Maar de krant was nog onverbiddelijker vanmorgen: die vertelde me dat er in 2080 maar liefst drie keer zoveel mensen geen toegang tot drinkbaar water zou hebben. Drie miljard dorstige mensen. Door de klimaatopwarming. Grofweg gezegd: één op twee mensen van de huidige wereldbevolking kan dan zijn glas niet met een gerust hart leegdrinken. In theorie betekent het dat de helft van uw toekomstige kinderen/kleinkinderen waarschijnlijk ziek gaat worden door het drinken van besmet water.

Ik vermoed dat het in de praktijk niet jouw kinderen/kleinkinderen zullen zijn die geen toegang zullen hebben tot proper en drinkbaar water. Want zij zullen, naar alle waarschijnlijkheid, niet in India, China of Afrika wonen. En het is net daar waar de mensen steeds verder zullen moeten lopen om hun waterkruik te vullen. Het zal daar zijn waar steeds meer epidemieën zich zullen verspreiden via het vuile water. Ver van ons bed, maar evengoed onze verantwoordelijkheid.

Misschien toch maar even aan denken wanneer ik volgende keer de kraan in de badkamer zo lang laat lopen en het drinkwater zomaar door de afvoer spoel.

Meer lezen?

Kleuter

Ik krijg hem niet uit mijn hoofd. 

Nee, het gaat voor een keertje niet over mijn zo geliefde Held. Ik heb het over de kleuter die ik gisteravond zag. Het ventje kan nauwelijks drie jaar geweest zijn, ten hoogte vier. Zo’n klein zwartje, een kindje om op te vreten. 

Ik kon hem niets zeggen, geen aai over zijn bol geven. Hij wandelde langs me heen. Of liever, langs de camera heen. Want het was in het laatavondjournaal dat ik hem zag lopen. Tussen een heleboel andere zwarte mensen, Congolezen. Op de vlucht, alweer, voor het geweld van rebellen en soldaten en andere gestoorde, ontspoorde mensen in Oost-Congo. 

Nauwelijks drie, vier jaar. Hij torst een koffer waar hij zelf net bovenuit komt. Of is het een jerrycan met water voor onderweg? Ik krijg hem niet uit mijn hoofd. Door zijn onverschillige blik. Die jonge oogjes zijn, nu al, gewend aan het geweld en het gevlucht om hem heen. Geen tranen, geen hand van mama om aan te hangen, maar zelfverzekerde kleine stapjes. 

Wat staat hem nog te wachten? Loopt hij binnen tien jaar zelf ook met machete en machinegeweer te zwaaien?

Meer zien?

Op deze pagina van deRedactie.be vind je het hele filmpje.

Nuance

“De vakbondscentrale van onze sector roept op tot een nationale manifestatie. Maar een staking is vandaag onverantwoord in onze sector. Daarom wordt NIET opgeroepen tot staking op 6 oktober. Wij roepen wel op tot een nationale manifestatie op 6 oktober 2008 om 10u.” 

Syndicale nuances onderscheiden, een vak apart.

Me, junkie

Verslaafd aan nieuws, dat geef ik grif en gaarne toe. Ik heb mijn dagelijkse portie actualiteit even hard nodig als een bed om in te slapen, een dak boven mijn hoofd en een minimale portie voedsel om mijn maag te vullen.

Het absolute minimum: ’s ochtends om 7u de hoofdpunten van het nieuws op Radio 1 (waardoor ik moet spurten om de trein van 7u20 te halen) plus de belangrijkste krantenkoppen die ik stiekem meepik uit de kranten van mijn medetreinreizigers. En na een drukke werkdag uitrusten met het laatavondjournaal. Minder nieuws is ab-so-luut not done!

Een ideale dag? Die begint met een lang ontbijt, de weekendeditie van De Morgen minstens twee uur lang als tafelgenoot. Overdag een tijdje surfen op internet en mijn homepagina www.krantenkoppen.be onafgebroken open laten staan om de updates in het oog te houden. Terwijl op de achtergrond de radio speelt, zodat ik elk halfuur de oren kan spitsen voor de laatste nieuwsberichten. Tegen 19u duik ik in de zetel om terzelfdertijd naar Het Nieuws en Het Journaal te kijken. Om 19u30 begint het journaal bij de Franstalige collega’s van La Une, en een halfuurtje later zap ik naar Ter Zake. En vlak voor ik ga slapen, kijk ik weer uit naar het avondlijke gezelschap van Jan Becaus. Die man heeft zo’n heerlijk warme en geruststellende stem! En zijn meer dan perfecte Britse accent -de Daaw Jeeuwns, rrr- doet me kirren van plezier.

Held en ik wagen ons wel eens aan wilde dromen om later in zijn verre land te gaan wonen. Maar toen hij ontdekte wat voor ongeneeslijke nieuwsjunk ik ben, schudde hij zijn hoofd. “Lieve, als we ooit verhuizen, dat overleef jij nooit. In mijn land zijn er streken waar er niet eens kranten bestaan, dat weet je toch?” Ik slikte. “Dan begin ik desnoods zélf met een krant.”

The world loves Belgium!

En dan sta je op een morgen op, en dan heb je geen regering meer…

De internationale kranten hebben vandaag veel lieve woorden over voor België, op hun voorpagina zelfs. Sympathiek!

El País, Spanje: El desgobierno político vuelve a sacudir Bélgica
Le Monde, Frankrijk: La démission du premier ministre Yves Leterme ravive la crise belge
Süddeutsche Zeitung, Duitsland: Belgische Regierung am Ende
BBC Online: Belgian PM offers his resignation
NRC Handelsblad, Nederland: Leterme biedt ontslag regering aan
Al Jazeera: Belgian PM offers to quit

Ze zijn allemaal zo bezorgd over het voortbestaan van ons landje. De wereld geeft om ons, hoera!

De meeste dromen zijn bedrog?

Op de dag af 40 jaar geleden werd een groot man neergeschoten. Een man die pleitte voor geweldloos protest, nota bene. Maar zo loopt het blijkbaar meestal af met mannen van geweldloosheid.

Ik heb het over Martin Luther King, voor wie vandaag het nieuws niet gevolgd heeft. Zowat de bekendste voortrekker van de Amerikaanse burgerrechtenbeweging. De man die het voortouw nam om de zwartgekleurde Amerikanen dezelfde rechten te bezorgen als hun bleke medeburgers. En die daarvoor in 1964 de Nobelkrijs kreeg.
Zijn historische woorden “I have a dream” bezorgen mij ook vandaag weer kippevel. Ik hoef ze maar te lezen en ik krijg het warm en koud tegelijk. Ik hoor die stem schallen, zie die overbekende tv-beelden zich op mijn netvlies afspelen. Het charisma van Martin Luther King en de gemeende hoop in zijn stem wanneer hij die woorden uitspreekt, raken mij op een manier die politici zelden weten te hanteren.

“I have a dream that one day on the red hills of Georgia the sons of former slaves and the sons of former slave owners will be able to sit down together at a table of brotherhood. (…) I have a dream that my four children will one day live in a nation where they will not be judged by the color of their skin but by the content of their character. I have a dream today.”

Historische woorden uit het verre verleden, 1963 om precies te zijn. Maar wat lees ik deze week nog? “Nog steeds racisme en discriminatie op de arbeidsmarkt.” Met getuigenissen van vandaag die uit de vorige eeuw lijken te stammen. King zou zich omdraaien in z’n graf, vrees ik. De meeste dromen zijn bedrog?

Zoen dromeloen,
Lieve

Viva Zapatero!

Met meer dan 35 miljoen zijn ze, de Spanjaarden die vandaag naar de stembus mogen trekken. Ze kiezen nieuwe afgevaardigden voor hun parlement en voor een deel van hun Senaat. Maar eigenlijk kiezen ze vooral tussen José Luis Rodríguez Zapatero (de huidige, socialistische president) en Mariano Rajoy (de uitdager van de conservatieve partij).

Even opfrissen: de PSOE van Zapatero won vier jaar geleden met een overweldigende meerderheid de verkiezingen, twee dagen na de terroristische aanslagen in Madrid. En met Zapatero zijn er de voorbije 4 jaar in Spanje heel wat dingen veranderd. De Spaanse troepen werden teruggetrokken uit Irak. Holebihuwelijken werden gelegaliseerd, hoewel daartegen heel wat protest kwam vanuit de katholieke kerk (die in Spanje nog veel macht heeft). Zapatero regulariseerde heel wat vluchtelingen zonder papieren, om economische én humanitaire redenen. Hij probeerde te onderhandelen met de Baskische afscheidingsbeweging ETA, maar die gesprekken sprongen af.

Valt het op dat ik wel een boontje heb voor José Luis? Voor de man die een beleid voert dat eerst denkt aan mensen en dan pas aan centen? Die Spanje in een paar jaar tijd van een conservatieve en katholieke grootmacht heeft omgevormd tot één van de meest vooruitstrevende landen in Europa?

Het viel in ons journaal nauwelijks op tussen een verkeersongeval in Heverlee en de herverkiezing van Bart De Wever als voorzitter van de N-VA. Maar twee dagen voor de Spaanse verkiezingen werd een ex-politicus van de socialistische partij PSOE vermoord door een ETA-terrorist. En daarmee staat het electoraal succes van Zapatero op het spel. Gevreesd wordt dat de Spaanse kiezers hem zullen afstraffen voor het mislukken van de onderhandelingen met de terreurorganisatie. Dat ze voor de conservatieve Rajoy zullen kiezen, die een harde aanpak als enige oplossing voor het Baskische conflict ziet.

Het lijkt wel alsof aanslagen vlak voor de verkiezingen in Spanje de nieuwe manier zijn om de politiek te beïnvloeden. Gelukkig komt het bij ons -ondanks alle politieke strubbelingen- nog niet zo ver.