Bevoorrecht

Wat een pracht van een job heb ik toch! Bij mensen op de koffie gaan, midden in de actie van de dag belanden en daar vervolgens allemaal wat moois over schrijven.

Ik sprong vanmorgen Tom-Naegels-gewijs op mijn fiets voor een interview in een Antwerpse randgemeente. Parkeerde mijn trouwe ijzeren ros een half uur later aan nummer 64 van een rustiek straatje in Deurne-Zuid. Deed vervolgens binnen een sympathieke babbel met een nog sympathiekere madam, in het gezelschap van een kop goddelijke Senseo-koffie. Mocht doen wat ik het allerliefste doe: vragen stellen en veel te curieus zijn!

Fotootje, plichtplegingen ter afscheid en een race naar de volgende place to be: het Harmoniepark in the centre of the town. Alwaar een bescheiden massa roodbevlagde, -bejaste, -besjaalde, -behandschoende vakbondsmilitanten gezellig soep stond te drinken. En tussen al die actieve actievoerders mocht ik de enkele militanten met een groene jas gaan zoeken voor een interview. Dapper het bemodderde grasveld doorkruist -en daarmee mijn gloednieuwe schoenen helemaal besmeurd, fuck!- en een paar groene mannetjes aangeklampt. Wat militante taal doen uitslaan (waar dienen militanten anders voor?). En als je dan plots een foto wil nemen, gaan ze allemaal zo braaf poseren als voor een klasfoto in het eerste leerjaar. Wég woede om die dalende koopkracht, wég rancune om die bedrijfsleiders die winst maken op de kap van de werknemer. Alleen nog brave glimlachjes en het lijf mooi in groepsfotopositie. Je zou niet zeggen dat er in het bedrijf van die mannen honderden jobs op het spel staan wanneer je hen ziet poseren en soep slurpen.

Maar toch. Ondanks het gebrek aan echte actie geniet ik ervan midden in de actie te staan. De mannetjes in het rood zien er net iets strijdvaardiger uit en ik laat mij graag meedrijven op hun bereidheid tot syndicale strijd. Er gebeurt hier iets, iets belangrijks, en ik mag erbij zijn, mag mensen uitvragen en ongegeneerd foto’s trekken. Heerlijk! Mijn neus gaat er van trillen. Of misschien is dat wel van de koude hersftlucht die ongevraagd mijn neusgaten binnendringt.

Dan: vanaf de late middag met mijn laptop kamperen in het Permekecafé achter de hoek en teksten uitschrijven, doorsturen naar de redactie. Dankzij de vakbonden raak ik niet op diezelfde redactie in Brussel, maar moeilijk gaat ook. Moeilijk is dikwijls zelfs plezanter en uitdagender en geeft meer voldoening! Hoewel ik het mezelf comfortabel maak vandaag. Ik werk snel door, doe mijn best om vandaag nog alles door te sturen wat ik kan voor ons Weekblad. Maar het kan geen kwaad als ik mezelf ondertussen trakteer op een cappuccino de hemel waardig en een stukje van de goddelijke chocoladetaart die ze in het Permekecafé hebben. Zo boordevol chocolade dat ik minstens twee keer mag gaan fitnessen ter boetedoening, mind that. Maar God zal het mij vergeven want hij weet dat het de moeite waard is.

Nog 1 interview vanavond. Weer naar Deurne-Zuid. Weer een halfuur met de fiets, en een halfuur terug. Misschien volstaat 1 keer fitness ook wel.

Tijd om aan het werk te denken

Ideeën voor toekomstige reportages en interviews:

- de straten van Antwerpen uitgetest door een rolstoelpatiënt
(conclusie staat al vast: wat een handicaponvriendelijke stad!);

- een uitgebreide studie van het Permekecafé, haar personeel, de verse muntthee die er geserveerd wordt en de verschillende kranten die je er kan lezen;
(met de uurtjes die ik er nu elke dag doorbreng, wordt dat een zeer uitgebreide studie)

- waar is minister Annemie Turtelboom naartoe? Heeft iemand haar de laatste dagen, weken gezien of gehoord op tv of radio? Heeft iemand haar iets horen zeggen, doen of verklaren? Is ze misschien ontvoerd door baldadige bandieten of goedbedoelende buitenaardse wezens?
(onderwerp voor diepgravende researchjournalistiek!);
- een interview met het Spaanse elftal, dat een plaatsje in mijn hart heeft zien te veroveren. Of bij nader inzien: als ik mij aan hun voeten mag werpen is dat ook al goed! Maar mijn job is soms gewoon het beste excuus om leuke mensen te ontmoeten en hen onbeperkt te mogen uitvragen.
(en als het hele Spaanse elftal niet kan, dan alleen maar Marcos Senna… );

- een reportage waarbij de journalist(e) in kwestie aan den lijve ondervindt hoe het is om groepsgeknuffeld te worden door 22 voetballers die net de Europacup hebben gewonnen – I volunteer!

Maar voorlopig zal er van werken niet veel in huis komen. Voet omgeslagen en voor minstens twee weken opgesloten in een gipsen omhulsel. Even slikken voor de workaholic die ik blijk te zijn: twee weken niet werken?! Leren onthaasten dan maar. En met een stapel boeken en een welwillend zonnetje begint dat toch vrij goed te lukken…

Zoen pijn-o-loen,
Lieve

Schoon volk

Gehoord en gezien op het zonnige terras van het Permekecafé:

* Een jong koppel dat de ober vraagt wat de dagsoep is.
Tomatensoep. 
Ah. Eén gewone tomatensoep dan. En één vegetarische alstublieft, zonder balletjes.

* Een eenzaam glas witte wijn dat halfleeg achterblijft, een stoel haastig achteruitgeschoven. Waar is de drinker zo plots naartoe?

* Een vrouw die een sms typt met haar rechterwijsvinger. Je moet het maar kunnen. Ik ben overduidelijk van de duimgeneratie…

* Een man en vrouw die eerder in de Zwitserse bergen thuishoren dan op een Antwerps terras. Toeristenhoedjes half over de te groot bezonnebrilde ogen geschoven, shorts tot net boven de knie, wandelsandalen aan de voeten. Ze praten met een vriend of kennis, óók voorzien van een toeristenhoedje. Grüss Gott!

Zoen zonneloen,
Lieve

Koffiemelkjes

Sinds ik koffie drink, worstel ik met een probleem. Een kwartier geleden werd ik er weer mee geconfronteerd. Ik zit in het Permekecafé achter de hoek met mijn laptop en heb een koffie besteld. De knappe waiter brengt me die snel en met de glimlach, vergezeld van een koekje, twee suikertjes en een melkje. En dan komt het: hoe open je in godsnaam dat melkje op een elegante manier, zonder te spatten of te klungelen? Je kent ze wel, van die ronde potjes bovenaan afgesloten met cellofaanpapier, met een lipje om aan te trekken.
Ik blijf sukkelen met die ondingen.

Ik ben al niet van de handigste, maar mijn overtuiging is dat koffiemelkpotjes speciaal ontworpen zijn om mee te smossen. Als je potje in goede staat is en je hebt een lucky day, dan kan het wel eens zijn dat het openmaken perfect lukt. Aan het lipje trekken, papiertje komt er half af, melk vlotjes in de tas gieten. Wat bij mij een gevoel van extase teweegbrengt.

Maar meestal spat de melk in het rond, moet ik het cellofaanpapier in stukken openrijten en giet ik de helft van de inhoud naast mijn tas. Om dan nog maar te zwijgen over de tallozen keren dat die melkjes naast je koffie gewoon géén treklipje hebben!
Hierbij dus een oproep aan koffiemelkpotjesmakers: wees creatief en maak mij het leven makkelijker! Of zijn er hier ervaringsdeskundigen met goeie tips om die ondingen open te doen zonder te smossen?