In wetten gegoten

Ik kan er niet bij met mijn verstand. Dronken chauffeurs die toch nog achter het stuur kruipen. Sleutel in het contact, het gaspedaal indrukken, moet nog lukken in die toestand. Snel reageren of op tijd remmen, dat gaat niet meer. Een paar jonge fietsers worden van de kant van de weg geplukt. Een kind loopt de straat op. Veel levens voor altijd verwoest. Voor mij is het simpel: ik kies, tussen drinken en rijden.

Ik kan er niet bij. Met enkele jaren vertraging heb ik binnenkort eindelijk mijn rijbewijs op zak. Als het wetsvoorstel goedgekeurd wordt, mag ik voortaan geen glaasje wijn meer drinken wanneer ik terug naar huis rijd na een etentje.

Ik kan er niet bij. In de krant lees ik over die vreemde hype onder jongeren, “comazuipen”. Gezellig samenkomen met vrienden, iedereen neemt een fles sterke drank mee. En dan maar om het stoerst doen, om het meest drinken. Tot je bijna -of in veel gevallen zelfs écht- in het ziekenhuis belandt.

Ik kan er niet bij. Als ik een auto wil kopen met mijn bijeengeschraapte spaarcentjes, moet ik als jongere een torenhoge verzekeringspremie betalen.

Ik kan er niet bij. Op feestjes, fuiven en in discotheken staan de jongeren aan het begin van de avond stil langs de kant. Ondanks de muziek die al speelt. Pratend, gebarend, drinkend. Tot een paar glazen alcohol de gemoederen los hebben gemaakt en de feestgangers een dansje durven placeren. Bij een aantal jongeren, maar gelukkig niet bij allemaal, leeft de overtuiging dat amusement en drank onlosmakelijk met elkaar verbonden zijn.

Ik kan er niet bij. Als milieubewuste twintiger zou ik graag autodelen via het Cambiosysteem, maar ik mag niet. In de lijst met voorwaarden voor inschrijving lees ik: “minimum twee jaar beschikken over rijbewijs B”.

Moeten politici mij nu echt op voorhand straffen voor dingen die ik niet gedaan heb? Moet gezond verstand dan echt opgelegd worden door wetten van bovenaf?

Paradijs

In de tuin van onze buurman stond een pracht van een boom. Een japanse kerselaar, met miljoenen roze blaadjes die in de lente als dromerige sneeuw naar beneden dwarrelden. Die roze sneeuw was elk jaar opnieuw, zonder dat iemand het wist, mijn meest geliefkoosde speelgoed.

Het spel begon wanneer ik de zware poort van Buurman hoorde dichtslaan. Buurman weg, tuin voor mij alleen! Dan kroop ik met mijn kleuterbeentjes vlotjes over de muur. Om aan de andere kant te landen in het paradijs. Poef, twee voeten op een zacht tapijt van bloesemblaadjes. Even links kijken, even rechts. Was de tuin leeg?

Dan kon de pret beginnen. Rollebollen in het roze, onbezonnen buitelen in de zee van bloemblaadjes. Ik ging op mijn rug liggen, helemaal bedekt met blaadjes, en veranderde in een prinses met roze jurk. Ik droomde gelukzalig weg in de stipjes helblauwe hemel tussen de takken van de Boom. En ik sprong recht, gooide de bloesem als zachte confetti de lucht in, en giechelde luidop zoals alleen een meisje van vijf dat kan. Momenten om te koesteren.

Buurman is dood, nu. Ikzelf ben jaren geleden al verhuisd. Maar onlangs passeerde ik toevallig mijn vroegere thuis. De Boom was weg. Omgehakt. Geen meisjes van vijf meer om te dartelen onder zijn kruin.

Vorige week zag ik mannen in pak op tv, op een boot. Ze voeren over de Schelde en keken naar een bos. “Dáár komt de aansluiting op de Ring”, wees er één. “Dat wordt een prachtig zicht, die constructie!” “Aha, is dat nog allemaal ongebruikt gebied?”, vroeg een ander. Met lichtjes in de begerige ogen, dromend van de tonnen cement en baksteen die hij zou laten aanvoeren. “Ja,” antwoordde een derde, “dat is daar maar natuurgebied hé.” Weg met de bomen, leve de brug. Denkt u nu echt, heren van die liberale partij, dat meisjes van vijf blij zullen buitelen en dansen onder uw betonnen bomen?

Weg met het taboe

Weg met het pseudo-taboe, ik uit hier ongegeneerd mijn politieke mening: ik wil duizenden lieve woordjes fluisteren in de oren van al die mensen die vandaag niet meer voor het Vlaams Blok/Belang hebben gestemd! Dank u, dank u wel!

(en nu mijn politieke mening geen taboe meer is, komt u in een later stadium ongetwijfeld wel het bedrag op mijn loonbriefje en mijn duistere familie- en bedgeheimen te weten )

Pantomime

Ze waren zo blij, die twee mama’s. Ik zag ze op tv. Van levenloze liggende lichamen waren ze veranderd in energieke, wellustige vrouwen. Geen doffe blik meer, maar hoop en toekomstplannen in hun ogen. Want een minister had hen die ochtend beloofd dat ze voorlopig geen schrik meer moeten hebben om met kinderen en al gedeporteerd te worden. Hun oogappels zouden nog even met de neus tussen de schoolboeken mogen blijven zitten. Onder een hele rist strenge voorwaarden, zo zei de minister er wel bij. 

Mijn gedachten dwalen af naar Azar, een Iraanse vrouw uit Antwerpen. Of meer een Antwerpse vrouw uit Iran. Negen jaar in België, twee kinderen die zich niets van hun geboorteland herinneren. Mag niet werken, krijgt wel een belastingbrief. Zou zij mogen blijven van mevrouw de minister? Zal de angst haar eindelijk loslaten? 

Ik denk aan Mamadou, gevlucht voor burgeroorlog en dictatuur. Vijf jaar geleden, geen papieren. Spreekt intussen vlot beide landstalen en werkt zich kapot om te kunnen overleven. Wel geïntegreerd, wel werk. Geen kinderen, geen papieren. 

Maar goed, de mama’s waren blij en dat deed deugd. De minister was zo mogelijk nog blijer, omdat ze met deze onverwachte beslissing een hoop stemmen hoopt binnen te halen bij de verkiezingen in juni. En dat was ongetwijfeld ook de enige bedoeling. De zware mantel met kritiek van zich afgooien, zich ontdoen van het imago van harteloze tante. Na meer dan een jaar van non-beleid en nietsdoen kan ze nu toch zeggen dat ze íets gedaan heeft. 

Ik ben dat beu, dames en heren politici. Dat u denkt dat mijn stem te koop is voor een schijnregularisatietje, een jobkortinkje of een langewappertje. Zo snel even erdoor gejaagd, om de schijn van regeren op te houden. Een maatregeltje om mee te kunnen uitpakken bij de kiezers. Een gebarenspel onder begeleiding van muziek en dans, pantomime van de beste soort. Maar jammer genoeg geen fictie. 

Een kerstvakantie en een jaartje later

Een kerstvakantie en een jaartje later.

De smaak van Spaanse chocolate hangt nog in mijn mond. Ik heb nog rode wangen van alle feestelijke zoenen de voorbije dagen. In mijn oren zijn hartverwarmende en onheilspellende nieuwsberichten blijven hangen: een onrustwekkende staatsgreep in het Land van Held, in eigen land eerst een Regering die Valt en dan een Regering die Weer Opstaat. Jezus deed het op Paasdag, Van Rompuy kan het met Kerst.

Wat een vakantie vol verhalen. Dat van een oudere man die ik graag zie, maar me razend maakte omdat hij met Driekoningen de deur niet zal opendoen voor zingende kinderen met een Arabische look. Of het verhaal van een Brits koppel, zwarte man en blanke vrouw, dat voor de tweede keer een tweekleurige tweeling kreeg. Ik zag in Madrid een man wegspurten uit de metro, alsof zijn leven ervan afhing. De puffende politieagent die hem achtervolgde maakte geen schijn van kans.

Verder heb ik op korte tijd weer heel wat bijgeleerd. Verse vissoep en jenever zijn geen combinatie die mijn maag op prijs stelt, zo blijkt. En van drum’n base word ik kwaad en agressief, was de les met Oudjaarsnacht. Die was overigens de slechtste in jaren, maar zorgde ter compensatie wel voor spectaculaire verhalen aan de feesttafel. Of kan u ook vertellen dat u op een feestje was zonder muziek die naam waardig en waar tientallen jassen kwijtraakten en rellen uitbraken?

Er zijn ook weer warme herinneringen om te koesteren en nieuwe dagen om naar uit te kijken. Alledaagse werkjes en projecten zijn plots op een of andere manier overgoten met dat sausje van “nieuwe uitdagingen”, eigen aan de eerste dagen van het jaar. Een boeiend jaar, dat wordt het wel. Een nieuw jaar, nieuwe reden tot hopen. En bovenal hoop ik dat ik véél meer vakantiedagen krijg dan in 2008! Om nog meer mooie herinneringen in mijn schatkist op te kunnen bergen.

Kunst in de Kamer

Politiek is een saaie aangelegenheid. Een défilé mannen in pak met veel nietszeggende woorden. Een ver-boven-mijn-hoofd-show met acteurs die niet aan mij denken. Dat is zowat mijn conclusie wanneer ik zie hoe het gros van mijn vrienden, familie en kennissen denkt over the noble art of politics.

Nochtans is het niet zo moeilijk aan te tonen dat politiek wel degelijk een bijzonder boeiende kunstvorm is. Gisteren mocht ik weer smullen en mijn buikje vullen met een prachtig stukje politieke actualiteit dat in het journaal aan bod kwam. Puur schouwspel, met theatrale vertolkingen van het allerhoogste niveau! Dat onze als politicus vermomde ex-judocoach daar een krak in is, weten we al langer. Maar ook Servais Verherstraeten van CD&V haalde alle emotionele registers uit de kast.

Kijkt u even mee en geniet van het retorische spektakel:
(wel even geduld oefenen, de climax komt traditioneel gezien pas tegen het einde van het item aan)

Voor een goed en overtuigend stukje theater moet je echt geen programmabrochures van culturele centra zitten uitpluizen of afstemmen op de laatste nieuwe Vlaamse dramaserie. Zet gewoon het journaal op en geniet. En voor de rabiate cultuurfans is er nog altijd Villa Politica op woensdagmiddag: live uitgezonden parlementaire debatten. Tijdloze weerspiegelingen over de essentie van het leven zelve, over maatschappelijke waarden en persoonlijke conflicten, in de mooist mogelijke bewoordingen.

Wie zei er dat politiek een saaie aangelegenheid was?

Kraaien

Op het gevaar af alleen nog maar aandacht te besteden aan vrij militante woorden (zie Woest), vind ik toch dat dit woord een plaats verdient in mijn eregalerij van mooie woorden:

Weer zo’n vergeten prachtexemplaar. Prachtigmooi hoe die rebellerende R’en op zich al een woelige opstand veroorzaken. En ze zijn zeldzaam, die Oproerkraaiers. Want ondanks alle communautaire woede, koopkrachtdalingen en kilometerslange files richting kust -toch allemaal een bron van diepgewortelde frustratie-, zijn de Oproerkraaiers in ons land een zeldzame en misschien zelfs uitgestorven soort.

Een ouder nummer van ons Weekblad leerde me dat ze er in Guinée nog wel hebben. Met bosjes zelfs. En dat ze vervolgd worden. Omdat ze kraaien. “De president verbiedt de bevolking ‘s avonds en ‘s nachts hun huis te verlaten. Hij geeft het leger ook de toelating om de huizen binnen te gaan en oproerkraaiers mee te nemen. Dat maakt de mensen bijzonder bang, want wat is een oproerkraaier in de ogen van een militair?”

Jacht maken op de zeldzame soort der Oproerkraaiers. Omdat ze hun mond opentrekken en hun uitzonderlijk mooie geluid laten horen: een roep om rechtvaardigheid, een roep om verzet.
Meneer de president/dictator, u moest zich schamen.

Sans-papiers vs. sans-oreilles

Stoppen met eten of drinken, meer dan drie dagen en nachten kamperen op een torenhoge kraan, een blitzactie in het hoofdkwartier van de partij van de minister van Asiel en Migratie, open brieven en opiniestukken van personen met recht van spreken, steun van honderden actieve sympathisanten, overleg met de premier, …

Is er dan niets dat de bevoegde politici wakker kan schudden en met hun neus op hun verpletterende verantwoordelijkheid kan drukken? Kunnen ze hun onderlinge twisten en communautaire gevoeligheden dan niet éven opzijzetten om de onzekerheid en wanhoop van de sans-papiers de wereld uit te helpen?

Prettige vakantie, meneer Leterme. Prettige vakantie, mevrouw Turtelboom. Moge het regenen als nooit tevoren wanneer u zich op een ver en exotisch strand nestelt.

The world loves Belgium!

En dan sta je op een morgen op, en dan heb je geen regering meer…

De internationale kranten hebben vandaag veel lieve woorden over voor België, op hun voorpagina zelfs. Sympathiek!

El País, Spanje: El desgobierno político vuelve a sacudir Bélgica
Le Monde, Frankrijk: La démission du premier ministre Yves Leterme ravive la crise belge
Süddeutsche Zeitung, Duitsland: Belgische Regierung am Ende
BBC Online: Belgian PM offers his resignation
NRC Handelsblad, Nederland: Leterme biedt ontslag regering aan
Al Jazeera: Belgian PM offers to quit

Ze zijn allemaal zo bezorgd over het voortbestaan van ons landje. De wereld geeft om ons, hoera!

Désespérés (deel 2)

Hij zag er een heel stuk magerder uit dan de vorige keer dat we elkaar ontmoetten, twee maanden geleden, in een Brussels krot. Het laatste restje moed was van zijn gezicht verdwenen. De wanhoop sprak dit keer niet alleen uit zijn woorden, maar was ook leesbaar van zijn uitgehongerde lichaam. Futloos, moedeloos, hopeloos.

Maar mijn hongerstakende vriend was er nog beter aan toe dan de tientallen andere sans-papiers in de Begijnhofkerk. Ondertussen zijn ze begonnen aan dag twintig van hun wanhoopsactie. Hun doel: papieren, en daarmee het recht om mens te zijn in ons land.
Kan je je voorstellen dat je al drie weken geen hap door je keel hebt gekregen, en dat er op zo’n moment toch iets is waar je méér naar verlangt dan naar eten?

 

Zoen zonderetenloen,
Lieve