Onbetwist optimist

Het zijn harde tijden voor de optimisten onder ons. Onbegrijpelijke kindermoorden hier, geen schadevergoedingen voor slachtoffers zonder papieren daar, politieke spelletjes in het Noorden en oorlog en corruptie in het Zuiden.

Maar ik ben nu eenmaal de meest onverbeterlijke optimist. Tot aan de grens van het irritante toe, vrees ik. Maar ik zie nu eenmaal mooie dingen om me heen, en ik blijf er graag bij stilstaan om van te genieten. Om te laten doordringen, zodat ik weet dat in (bijna) elke mens wel een stukje schoonheid schuilt.

Vanmiddag interviewde ik een man, Rudy. Rudy werkt als rekkenvuller in een supermarkt. En Rudy is daar enorm trots op. Tien jaar geleden zat Rudy namelijk in een rolstoel na een zwaar verkeersongeval. Hij kon niet meer lopen, niet zelfstandig eten, brabbelde er maar wat op los. Kan tot op vandaag moeilijk dingen onthouden. En nu werkt Rudy als rekkenvuller in een supermarkt. Rudy heeft reden om daar trots op te zijn. Want zonder zijn immense wilskracht en levenslust, zonder de helpende hand van zijn collega’s ook, was hij nooit aan die rekken geraakt. Dan zat hij nu te verkommeren in een rolstoel.

Deze namiddag ontmoette ik Anna, een vrouw van eind in de vijftig, schat ik. Grijzend haar, maar blakend van energie en levenslust. Misschien kwam het wel doordat ze probeerde de wereld een beetje beter te maken, op haar manier. Ze was in contact gekomen met een jongeman zonder papieren en had ontdekt dat hij al maanden in het krot van een huisjesmelker woonde. Zonder verwarming. Zonder warm water om zich te wassen. Zonder elektriciteit om het donker te verjagen. Anna greep haar gsm, deed een paar telefoontjes, stuurde een aantal mails naar kennissen. Volgende week heeft die jongeman hoogstwaarschijnlijk een nieuwe thuis, droog, warm en veilig. En Anna? Die heeft er zelf niets aan gehad. Enkel de wetenschap dat ze iemand heel erg gelukkig heeft kunnen maken.

Daarom, met het risico dat ik u doe denken aan uw prekende pastoor in de zondagmis of aan de koning in zijn kerstboodschap, zeg ik: JA, er bestaan nog goeie mensen. JA, de wereld is mooi. En NEE, onze maatschappij is niet naar de vaantjes. Want je kan ze zelf mee maken. Zoals Rudy. Zoals Anna. Was iedereen maar een beetje meer onbetwist optimist.

Ziek

Mijn hart bonkt razend en springt uit mijn lijf wanneer ik het lees. Ziek word ik ervan. Hiervan. Niet van het nieuws op zich, maar van de reacties van online lezers op zo’n artikel. Ziek! Kotsmisselijk! En bovenal ra-zend kwaad!

Een selectie van de “beste” lezersreacties?

Het staat met de dag vaster: ooit wil ik weg uit dit land vol angstige, verdorven mensen. En dat die “ooit” maar niet te ver meer weg mag zijn.

Is er nog hoop? Zijn er nog niet-xenofobe, redelijke, lieve mensen in ons land? Waar zitten ze?

Honger

Het past allemaal in één plaatje. Ik zie stukjes die allemaal deel uitmaken van één grote puzzel, maar ik weet niet wat het eindresultaat van die puzzel moet zijn. En honger is waar het allemaal om draait.  

Racistische rellen in Zuid-Afrika. Woedende Zuid-Afrikanen trekken de straat op met hamers, hooivorken, stokken, bijlen, schoppen. Om buitenlanders uit te moorden en te verjagen. De beelden zijn irreëel: enthousiaste en breed glimlachende menigtes, op mensenjacht. Waarom? En waarom nu? “De stijging van inflatie, voedsel- en energieprijzen was een vonk voor het geweld’, stelt het South African Institute of Race Relations.” Zo lees ik in De Morgen vandaag. De Zuid-Afrikanen hebben honger. Razendmakende honger, blijkbaar.

In Port-Au-Prince, de hoofdstad van Haïti, kwamen de inwoners begin april op straat om te betogen tegen hun aanhoudende honger. De voedselprijzen zijn er torenhoog en blijven er stijgen. De armste Haïtianen moeten volgens Indymedia overleven op koekjes die ze maken van modder. For God’s sake! De betogingen liepen uit in rellen. Ook in Haïti doet de honger alle redelijkheid verliezen. Winkels werden in brand gestoken, het VN-hoofdkwartier werd geplunderd, vijf mensen kwamen om. Dodelijke honger in Haïti.

Vrienden van vrienden hebben al meer dan twee weken honger. Ze zijn al meer dan twee weken in hongerstaking. Omdat ze niet welkom zijn in ons land. Omdat ze dreigen weggestuurd te worden naar een land waar ze nooit meer naar willen terugkeren. Omdat ze geen papier hebben dat hen toelaat mens te zijn hier in België. Honger is hun laatste hoop.

Een lege maag maakt meer en meer kwaad, overal ter wereld. En omgekeerd: het is soms de laatste en wanhopigste manier om woede te laten zien. En ik heb net een lekker middagmaal achter de rug, zonder kop- of maagzorgen. En ik doe niets.

De meeste dromen zijn bedrog?

Op de dag af 40 jaar geleden werd een groot man neergeschoten. Een man die pleitte voor geweldloos protest, nota bene. Maar zo loopt het blijkbaar meestal af met mannen van geweldloosheid.

Ik heb het over Martin Luther King, voor wie vandaag het nieuws niet gevolgd heeft. Zowat de bekendste voortrekker van de Amerikaanse burgerrechtenbeweging. De man die het voortouw nam om de zwartgekleurde Amerikanen dezelfde rechten te bezorgen als hun bleke medeburgers. En die daarvoor in 1964 de Nobelkrijs kreeg.
Zijn historische woorden “I have a dream” bezorgen mij ook vandaag weer kippevel. Ik hoef ze maar te lezen en ik krijg het warm en koud tegelijk. Ik hoor die stem schallen, zie die overbekende tv-beelden zich op mijn netvlies afspelen. Het charisma van Martin Luther King en de gemeende hoop in zijn stem wanneer hij die woorden uitspreekt, raken mij op een manier die politici zelden weten te hanteren.

“I have a dream that one day on the red hills of Georgia the sons of former slaves and the sons of former slave owners will be able to sit down together at a table of brotherhood. (…) I have a dream that my four children will one day live in a nation where they will not be judged by the color of their skin but by the content of their character. I have a dream today.”

Historische woorden uit het verre verleden, 1963 om precies te zijn. Maar wat lees ik deze week nog? “Nog steeds racisme en discriminatie op de arbeidsmarkt.” Met getuigenissen van vandaag die uit de vorige eeuw lijken te stammen. King zou zich omdraaien in z’n graf, vrees ik. De meeste dromen zijn bedrog?

Zoen dromeloen,
Lieve