Instant verslaafd

Het lege appartement van mijn zus, met -nog even- maagdelijk witte muren. Een verhuistafeltje in het midden van de toekomstige eetkamer. En op die tafel kopjes met geurige oploskoffie, één van de weinige dingen die al uit de verhuisdozen opgevist werden. Het is zondagmiddag. Ik bestudeer het onophoudelijke gedwarrel van de sneeuw van achter het grote raam. En de heerlijke koffie kietelt mijn tong. Een nieuwe verslaving is geboren, en ze heet -opgepast, product placement!- Cap Colombie.

Tijdens de maandagse middagpauze hinkel ik naar het supermarktje tegenover mijn werk. Door regen, wind en smeltende sneeuw. Mijn jas vergeten, mijn snelheid beperkt door een onwillige knie. Natgeregend en helemaal verwaaid beland ik na het supermarktbezoek weer op de redactie. Mijn trofee: een bokaal oploskoffie. Niet dat dat gouden goedje ons hier kwaadwillig ontzegd wordt, maar na meer dan een jaar exact dezelfde koffie drinken ben ik toch eens aan iets anders toe.

Mijn collega blijkbaar ook. Ik liet haar maandag proeven van mijn nieuwe ontdekking. En vanmorgen, toen ik me na een dagje afwezigheid weer aan mijn klavier zette, ontging het mij niet. Die bokaal oploskoffie stond net dat tikkeltje anders dan maandagavond. No hard feelings, collega mag dat. Ik begrijp meer dan wie ook de verleidingen van een onweerstaanbare kop zwart. Instant koffie, instant verslaafd.

We sloten een officiële deal: als de bokaal leeg is, koopt zij een nieuwe. Het resultaat: de komende weken ben ik dus zonder meer een gelukkig mens. Want goeie koffie om je dag mee te beginnen (en door te komen, en in schoonheid af te sluiten): die doet het hem. Dank u, Nescafé.

Bevoorrecht

Wat een pracht van een job heb ik toch! Bij mensen op de koffie gaan, midden in de actie van de dag belanden en daar vervolgens allemaal wat moois over schrijven.

Ik sprong vanmorgen Tom-Naegels-gewijs op mijn fiets voor een interview in een Antwerpse randgemeente. Parkeerde mijn trouwe ijzeren ros een half uur later aan nummer 64 van een rustiek straatje in Deurne-Zuid. Deed vervolgens binnen een sympathieke babbel met een nog sympathiekere madam, in het gezelschap van een kop goddelijke Senseo-koffie. Mocht doen wat ik het allerliefste doe: vragen stellen en veel te curieus zijn!

Fotootje, plichtplegingen ter afscheid en een race naar de volgende place to be: het Harmoniepark in the centre of the town. Alwaar een bescheiden massa roodbevlagde, -bejaste, -besjaalde, -behandschoende vakbondsmilitanten gezellig soep stond te drinken. En tussen al die actieve actievoerders mocht ik de enkele militanten met een groene jas gaan zoeken voor een interview. Dapper het bemodderde grasveld doorkruist -en daarmee mijn gloednieuwe schoenen helemaal besmeurd, fuck!- en een paar groene mannetjes aangeklampt. Wat militante taal doen uitslaan (waar dienen militanten anders voor?). En als je dan plots een foto wil nemen, gaan ze allemaal zo braaf poseren als voor een klasfoto in het eerste leerjaar. Wég woede om die dalende koopkracht, wég rancune om die bedrijfsleiders die winst maken op de kap van de werknemer. Alleen nog brave glimlachjes en het lijf mooi in groepsfotopositie. Je zou niet zeggen dat er in het bedrijf van die mannen honderden jobs op het spel staan wanneer je hen ziet poseren en soep slurpen.

Maar toch. Ondanks het gebrek aan echte actie geniet ik ervan midden in de actie te staan. De mannetjes in het rood zien er net iets strijdvaardiger uit en ik laat mij graag meedrijven op hun bereidheid tot syndicale strijd. Er gebeurt hier iets, iets belangrijks, en ik mag erbij zijn, mag mensen uitvragen en ongegeneerd foto’s trekken. Heerlijk! Mijn neus gaat er van trillen. Of misschien is dat wel van de koude hersftlucht die ongevraagd mijn neusgaten binnendringt.

Dan: vanaf de late middag met mijn laptop kamperen in het Permekecafé achter de hoek en teksten uitschrijven, doorsturen naar de redactie. Dankzij de vakbonden raak ik niet op diezelfde redactie in Brussel, maar moeilijk gaat ook. Moeilijk is dikwijls zelfs plezanter en uitdagender en geeft meer voldoening! Hoewel ik het mezelf comfortabel maak vandaag. Ik werk snel door, doe mijn best om vandaag nog alles door te sturen wat ik kan voor ons Weekblad. Maar het kan geen kwaad als ik mezelf ondertussen trakteer op een cappuccino de hemel waardig en een stukje van de goddelijke chocoladetaart die ze in het Permekecafé hebben. Zo boordevol chocolade dat ik minstens twee keer mag gaan fitnessen ter boetedoening, mind that. Maar God zal het mij vergeven want hij weet dat het de moeite waard is.

Nog 1 interview vanavond. Weer naar Deurne-Zuid. Weer een halfuur met de fiets, en een halfuur terug. Misschien volstaat 1 keer fitness ook wel.

Technisch werkloos wegens… vakantie

Wat doe je wanneer je:
- schrijft voor een weekblad,
- er geen nieuwe editie van het Weekblad verschijnt vóór september,
- en je niet voldoende vakantiedagen hebt om de weken tussen de vorige en de volgende editie op te vullen met deugddoende vakantie?

Om meteen m’n eigen vraag te bantwoorden: 
1. bureau opruimen (en daardoor de kleur van het bureaublad herontdekken)

2. ladenkast opruimen (ha, dáár is mijn cakevorm gebleven! niet meer gezien sinds mijn verjaardag, in februari…)

3. mijn persoonlijke archiefkast opruimen (specifieker: de rommel van mijn voorganger eruitgooien en m’n eigen rommel zo proberen organiseren dat ik er misschien ooit nog wel eens iets aan heb)

4. de redactie opruimen (zou het toeval zijn dat die twee collega-redacteurs op vakantie zijn net nu die stapel Weekbladen gearchiveerd moet worden?)

5. telefoontjes beantwoorden van mensen die eigenlijk altijd naar je collega’s op zoek zijn (“Het spijt me, meneer, maar die kan u pas weer bereiken eind augustus.”)

 

 

 

 

 

6. mijn plantje water geven. Jammer dat het woestijngras is en dus maar om de twee weken nood heeft aan een verfrissende dorstlesser. (zoek en vind op de foto: het nationale -verboden te fotograferen- monument)

 

7. toch al enkele interviews tegen september proberen te regelen (verloren moeite, want de hele wereld is met vakantie en dus per definitie onbereikbaar, ondanks het gsm-tijdperk)

8. ons splinternieuwe fototoestel uittesten! Rrrrrr!

Selectief separatisme

JA, er zijn een aantal dwangmatige trekjes die mijn inboedel serieus kunnen omgooien. Of beter, mijn inboedel wordt serieus omgegooid wanneer die trekjes niet aan hun trekken kunnen komen.

Naast me op mijn bureau ligt een stapel met edities van ons Weekblad. Van elke week 1 exemplaar, sinds ik hier ben beginnen werken, netjes op volgorde met de recentste bovenaan. En JA, als er daar ééntje van durft ontbreken, dan word ik irritant en begin ik alle collega’s op politionele wijze uit te vragen of zij misschien gesnuisterd hebben in de stapel die hier ondertussen bekendstaat als mijn Archief.

Aan de koffieautomaat iets verder op de gang staat een stapel bakken met colaflesjes, waterflesjes en grote waterflessen. Neme wie nemen wil en drinke wie drinken wil, no problem with that. Maar JA, als iemand een leeg colaflesje in een bak voor waterflesjes durft terug te zetten, dan begin ik te vloeken (en niet eens binnensmonds). Dan gil ik net niet het hele gebouw bijeen om mijn frustratie de vrije loop te laten. Ik ben overtuigd anti-separatist wanneer het om Vlaanderen en Wallonië gaat, maar wat betreft cola en water eis ik Onverbiddelijke Apartheid!

Noem het dwangneurose, noem het perfectionisme, noem het autisme, maakt me niet uit. De wereld zou me zoveel gelukkiger maken wanneer iedereen wat georganiseerder en gedisciplineerder zou zijn!

Zie ze blinken!

Het was het eerste wat me opviel toen ik op mijn eerste werkdag onze redactie binnenstapte: het schitterende uitzicht. Van op mijn werkplek op de 6e verdieping kan ik turen naar het groen van de koninklijke tuinen en inspiratie opdoen terwijl ik dromerig naar de bollen van het Atomium staar.

Als ik op de radio nog één keer het woord “Expo 58″ hoor, krijg ik gegarandeerd een acute aanval van expongitis-overkill. Maar die 9 bollen kunnen me blijven fascineren tot in het oneindige. Vaag en mysterieus bij mistig weer (of is het smog?), blauw bollende lichtjes in de verte wanneer het donker is.

Maar vandaag straalt de zon en dan straalt mijn Atomium zelfs meer. Dat felle ijzerkristal blinkt in mijn rechterooghoek. Een aai voor mijn Belgisch aardje, een oogverblindend stukje nationale trots. Reken maar dat ik trots ben. Zie ze blinken, die bollen!

Jammer dat ik jullie om vrij hypocriete reden niet kan laten delen in die blinkende Belgische vreugde. Maar ik heb weinig zin een pak geld neer te tellen aan de familie van architect Waterkeyn, alleen maar omdat ik een fotootje wilde schieten van ons nationale monument.

Zoen blinkeloen,
Lieve