Interviews met Yevgueni

Probeer het maar eens: twee serieuze interviews uitschrijven terwijl iedereen je bureau binnenvalt, de telefoons om de haverklap rinkelen -zeker als de secretaresse met koffiepauze is- en de mails met correcties, suggesties voor artikels en platte spam blijven binnenrollen. Met dat irritante Outlook-geluidje er telkens weer bij.

Reden genoeg om een voormiddagje “thuis” te werken. Lees: in een gezellige koffiebar, genesteld in een comfortabel zeteltje, laptop op de schoot en straffe koffie bij de hand. Verbazingwekkend hoe snel die artikels dan ineens vlotten.

En als het dán nog niet echt gaat -die verdoemde writer’s block!-, dan weet Yevgueni raad. Met “Pannenkoeken” op de achtergrond, in oneindige repeat-modus, werkte ik deze week moeiteloos artikels over de Goede Bijstand-gemeenschap in Brussel en over opleiding op de werkvloer af. En nog een column uit de losse pols geschud ook. Dank, Yevgueni. Eén liedje en hup, in overdrive!

Een tijd geleden -moet nu toch ook al ongeveer 3 jaar zijn, als ik me niet vergis- mocht ik Yevgueni-gitarist Maarten Van Mieghem interviewen voor het Weekblad. Telefonisch. Wat heb ik dáár een hekel aan. Mensen de pieren uit hun neus vragen en hen niet eens recht in de ogen kunnen kijken! Bovendien moest ik de man dan ook nog ‘s avonds opbellen, buiten werktijd, terwijl ik lekker gezellig -en pril verliefd- bij Held in de sofa zat.

Maar het viel reuze mee. Maarten bleek een neig sympathieke gast. Aan de telefoon toch. Kan ook niet anders (opgepast, jeugdbewegingschauvinisme op komst!) met een Chiro-verleden. De gitarist vertelde over het jeugdbewegingsverleden van de groep, over hun engagement als vrijwilliger. En dat sympathieke, dat jongensachtige, dat zit nog altijd een beetje in hun muziek. “Het meisje is gebleven, ze is een vrouw geworden, toevallig die van mij”. Ik smelt. En ik werk.

Deadlines

Een vakantie. Een nieuwe hoofdredactrice. Binnenkort een nieuwe collega-redactrice, en nu dus veel werk en veel spannende deadlines.

Maar wel tijd om deze dead blogline weer wat nieuw leven in te blazen. Binnenkort. Want reportages genoeg met veel stof voor kleine, alledaagse, lieve verhalen.

Zoals het verhaal van de vrouw van vanochtend, die zo eerlijk vertelde over haar leven in armoede. Sterk.

Zoals het verhaal van de onverschrokken bouwvakkers op het dak tegenover mijn raam, zes hoog en haren in de wind. Moedig.

Zoals het verhaal van de melocakes en de schuif vol Vlaamsche liederen die hier vlak voor de deadline straks zullen worden bovengehaald. Sweet!

Maar, zoals dat in de communicatiesector dezer dagen over gaat: meer daarover later in dit journaal/op deze blog. Eerst die deadline halen.

That’s the way the cookie crumbles

Er broeit iets in mijn hoofd. Het rommelt en klutst, allerlei exotische ingrediënten en frisse ideeën worden bijeengegooid en stevig gemixt. Nog even een klopper die met harde hand de plooien gladstrijkt en de laatste klonters uit het deeg haalt. Nog even tijd nodig. 

Ik heb goesting. Veel goesting. Om te schrijven, om woorden duchtig te kneden en mijn eigen vertrouwde recepten te heruitvinden. Het toekomstige eindresultaat gaat heel lekker ruiken. De imaginaire geur kringelt al in mijn neusgaten.

Maar nog even wachten. Nog even laten gisten en groeien. Een keer uitproberen, deeg laten inzakken, pannen laten aanbranden en hard op de bodem moeten schrobben. Om binnenkort met uiterst perfecte geschreven gerechtjes naar buiten te komen. Laat het u alvast smaken.

Handleiding: hoe maak ik journalisten het leven moeilijk (deel 2)

Een weekblad heeft elke week een deadline, dat is klaar als een klontje. Bij ons valt die op woensdag, om exact 15u50. Dat is het tijdstip waarop de lay-outer die onze laatste correcties doorvoert, huiswaarts vertrekt. Zonder uitstel.

Wat je dus absoluut moet doen om mij op de kast te jagen, is een telefoontje naar de redactie plegen om 15u35. Een vriendelijke mevrouw ergens in de Vlaanders deed het u vandaag op volgende wijze voor:

- Hallo, redactie X, met Lieve? (oh nee, niet nu, geen telefoon, ik moet die correcties doorbellen! binnen het kwartier!)
* Ben ik bij de redactie van weekblad X? (moet ik duidelijker articuleren ofzo? 15u36)
- Ja mevrouw, daar spreekt u mee. Kan ik u helpen? (be nice. En efficiënt.)
* Ja. Ik zou graag weten of er deze week een weekblad X is. Want het is paasvakantie he.
- Ja mevrouw, deze week gaan we gewoon voort. U krijgt een weekblad X in de bus. (oef, een simpele vraag, een simpel antwoord. Well done, Lieve!)
* Aaah. Want er stond niets op de voorpagina. Normaal gezien als er geen weekblad X is dan staat dat op de voorpagina van de vorige X. (me dunkt, afgeleid via deductie, dat er dus volgende week logischerwijze wél een X is, aangezien er niets stond op de vorige voorpagina hé, mevrouw de trouwe lezeres. Maar ja, niet iedereen is even sterk in logica. 15u40)

Waarop de trouwe lezeres volgende vraag stelt (15u41):
* En hoe zit dat voor de rest van het jaar? Mevrouwtje, kan u mij vertellen welke week er wél een weekblad X is en welke week niet? (15u42) En voor 2009? (15u48) Hebt u daar geen planning van ofzo? Wacht, ik neem mijn agenda even om te noteren…

Ondanks een driemaal herhaalde en niet mis te verstane afsluiter (“Ik hoop dat ik u heb kunnen helpen, mevrouw”) duurde het gesprek tot 15u52. Een gil van ontlading en frustratie bij het neerleggen van de telefoon deed de collega’s van drie bureaus verder ongerust toesnellen. En ik moest een andere lay-outer lastigvallen. Dank u Luc!

Handleiding: hoe maak ik journalisten het leven moeilijk

Heel wat mensen blijken de betekenis van het concept “interview” niet te kennen. Naar mijn weten is dat toch nog steeds een gesprek tussen twee of meer personen, waarbij vragen worden gesteld en antwoorden worden gegeven.
Mijn interviewee van daarnet begreep dat anders. Persoon X werkt op de studiedienst van vakbond Y en zag het verloop van een interview als volgt:

1. Vraag waarover het gesprek zal gaan
2. Print alle documenten, rapporten, vergaderingsverslagen en mails af die je rond dat thema in huis hebt
3. Geef deze met sterke aandrang aan de journalist(e) in kwestie
4. Verwijs tijdens het interview voortdurend naar het exact 47 blz tellende stapeltje documenten dat u zonet bezorgde. En dat de vragensteller dus absoluut niet doorgenomen heeft, moest hij/zij daar überhaupt ooit de tijd voor hebben gehad.

Zo moet het dus NIET!

Zoen documentoloen,
Lieve

Knippen en plakken, zwoegen en zweten!

Knippen en plakken, zwoegen en zweten!
Current mood: restless
Category: Writing and Poetry

Wie denkt dat de woorden zomaar uit de vingers van journalisten beginnen te stromen vanaf het moment dat ze zich aan hun computer zetten, zit ernaast en nog niet zo’n klein beetje. Schrijven is -om eens een verouderd woord te gebruiken- een métier! Net zoveel als auto-onderdelen aaneenlassen, worstendraaien of huizen ontwerpen. Het mechanisme van een goeie tekst zit net zo ingewikkeld en logisch in elkaar als dat van een Zwitsers horloge.

Een boeiend gesprek of verhaal is natuurlijk een eerste vereiste, maar dan begint het harde werk pas. Startpositie: ik zet me achter een immens bureau, vingers in de aanslag op het toetsenbord, omringd door papieren met notities, krabbels, krantenartikels en andere teksten die misschien wel eens van pas zouden kunnen komen (hoogstwaarschijnlijk niet, dus). Depannagekit staat klaar langs de zijlijn: een grote mok koffie (melk en suiker) en een flesje mineraalwater (plat) om de geest scherp te houden.

En dan is het daar: het moment dat ik die eerste letters op het scherm moet zetten. Dat ik alle krabbels begin te ontcijferen die ik neergezet heb tijdens een interview (ik durf het geen handschrift meer noemen). Het resultaat: een ruwe tekst met uitspraken, gedachtenflarden, waar op mysterieuze wijze structuur in moet worden gebracht. Veel knip- en plak- maar vooral denkwerk! Verbanden zoeken, verschillende stukken doen aansluiten bij elkaar, deelthema’s onderscheiden… Heaven knows hoe ik er elke keer weer uitraak. Maar die engeltjes zorgen na een tijdje toch steeds voor een oef-moment en een dit-is-het!-gevoel. Gelukkig.

Een hard beroep dus! In tegenstelling tot wat velen van ons denken. “Journalisten, die hebben toch een schoon leven, hier een babbeltje gaan doen, daar een tekstje schrijven, dat kan toch niet zo moeilijk zijn…” Maar wie ik hiermee nog niet overtuigd heb: zullen we een dagje ruilen?

Zoen journaloen,
Lieve

PS: Om nu net heel bovenstaand betoog te onderbouwen, toch even vermelden dat datzelfde betoog uit de losse hand en zonder veel gestructureerd knip- en plakwerk uit mijn losse pols is gevloeid

Oude dromen

06 Mar 2007

Oude dromen Current mood: nostalgic Bladeren in oude schriftjes brengt je soms in wonderlijke stemmingen. Hier een paar woorden die ik op m’n 18e schreef en waar ik me nog altijd perfect in kan vinden. Hoewel ik ondertussen wel dat tikkeltje naïviteit verloren ben. Ik wil mensen helpen. Liefde geven. De wereld laten zien dat ik om haar geef. Levens verbeteren. Anderen uit de put trekken. Mensen laten zien dat de zon schijnt. Ook voor hen. De hele wereld platknuffelen. Kinderen doen lachen, spelen, huppelen, rondrennen. Mensen leren zorgeloos te zijn. Onbekenden ne goeiendag doen. Iedereen laten zien hoe schoon het leven is. Graag zien. Discussiëren tot laat op de avond, tot vroeg in de ochtend. Ogen laten opengaan en harten laten spreken. De ochtendstilte zien, overal ter wereld. Eeuwigdurende momenten verzamelen. Vergeten wat ongelukkig maakt. Tranen wegkussen. Spartelen tegen de stroming in. Stil worden. Ongeloven. Ik wil nooit stoppen met dromen.

Schrijfkick

27 Feb 2007

Schrijfkick Current mood: sleepy Yes yes, weer een nieuw plekje om kleine dingen te kunnen neerpennen. Een uithoekje van het internet dat voorlopig nog helemaal van mij alleen is. Wonderlijk toch. Miljarden mensen die op het web surfen en dit vakje is nog eventjes van mij. Tot ik hier andere mensen naartoe haal, natuurlijk… Een hele tijd wat stilgelegen, rondgekabbeld, pen en papier in een vergeethoekje laten schimmelen. Maar ik herontdek de kick van het schrijven. De adrenaline wanneer een deadline nadert, de voldoening wanneer je -nipt op tijd- je stukken hebt doorgestuurd naar de eindredactie. Vanavond de vuurdoop doorstaan: mijn eerste gemeenteraad bijwonen. ‘t Geeft wel een kick, om aan de tafel met het bordje “PERS” te mogen gaan zitten. Te zien hoe gemeenteraadsleden je een serieuze en ietwat angstige blik toewerpen. De “macht” van de pers…. Meer van dat!