Córdoba: Driekoningenstoet

Mijn laatste volledige dag in Spanje, en die breng ik door in Córdoba. Op een feestdag, want ‘t is Driekoningen vandaag! Terwijl je dan in België meestal jengelende en om snoep dan wel geld bedelende kinderen aan je voordeur krijgt, is 6 januari hier een echt cadeautjesfeest, voor iedereen.

Driekoningen is in Spanje een soort mix van Sinterklaas en carnaval: op 5 december is er ‘s avonds een grote stoet met kleurrijk verlichte paradewagens, van waarop snoepjes en cadeautjes de menigte in worden gegooid. ‘s Avonds zetten de kinderen dan hun schoen voor de drie koningen, om ‘s anderendaags ‘s ochtends vroeg te ontdekken dat die omringd wordt door allerlei cadeautjes. Op 5 januari is er dikwijls ook een familie-etentje gepland. Soms geven de volwassenen elkaar dan cadeautjes, die ze dan pas de volgende dag mogen opendoen: Lijkt me zenuwslopend, een hele dag te moeten wachten!

Een hele straat wachtende mensen en -vooral- kinderen...

... voor de sfeervolle Cabalgata de Reyes (driekoningenstoet).

Tocht langs de Oceaan

Het was jaren geleden dat ik nog op dagtocht ging met een zware trekrugzak; een activiteit uit een ver jeugdbewegingsverleden, maar waar ik goede herinneringen aan overhield. Ik mag het voelen vandaag: mijn been- en kuitspieren, mijn schouders, knieën en enkels moeten nog bekomen van de loodzware inspanning. Maar de trektocht van Atlanterra naar Tarifa, dat uitstekende puntje onderaan Spanje, was het meer dan waard.

Kerstmis

Voor mijn ouders, zussen, schoonbroer en neefje, voor de goede vriendinnen en mijn onmisbare Held, en ja, zelfs de collega’s die ik toch wel mis tijdens deze feestdagen:

Nog niet op reis

Ik blijf deze zomer in het land, maar ik droom.

Ik droom van de drie weken die ik eind december in Andalusië ga doorbrengen. Als ik mijn ogen sluit, zit ik al urenlang in de trein, starend naar landschappen en indrukwekkende bergtoppen in de verte. Ik loop al met open mond door het Alhambra en de tuinen van oude Moorse vorsten. Ik zit al op de top van een heuvel in Tarifa, om verlangend te staren naar de Middellandse Zee links en de Atlantische Oceaan rechts.

Nog vijf maanden…

Een vergissing van de ooievaar

Ik werd in het verkeerde land geboren. Waarom de ooievaar 24 jaar geleden over Spanje vloog en zijn pasgeboren lading pas in België dropte, blijft me een raadsel. Maar telkens het vliegtuig voet zet op Spaanse grond, overvalt me een “eindelijk thuis”-gevoel. En tijdens de terugvlucht naar België moet ik vechten tegen de somberheid bij de gedachte aan België, met zijn regen, koude en kille mensen.

“Ze lacht de hele tijd!”, vertelde onze Spaanse gastvrouw verwonderd aan mijn Held. Niet moeilijk. Zeven dagen lang wakker worden met alles wat ik maar kan wensen binnen handbereik: zoete café con leche, volop zon de hele dag door, melige Spaanse popmuziek, palmbomen en kleurige bloemen, prachtige vergezichten met een oneindige blauwe oceaan en indrukwekkende bergen… en mijn Held, natuurlijk. De hele tijd dichtbij genoeg om hem steels verliefde blikken toe te kunnen gooien. Spanje, de zon en mijn Held ineen. Niets kan mij gelukkiger maken.

Ze hebben hun slechte kantjes, die Spanjaarden. Ze sorteren geen afval, verspillen geen seconde met denken aan duurzaamheid en roken en drinken erop los. Maar voor de rest ben ik verzot op elk kantje van die zotte Spaanse samenleving. De liedjesteksten die zo overdreven mierzoet zijn dat ze weer gemeend klinken. Het sappige maar eerlijke accent van die prachtige taal. De verscheidenheid van dit immens grote land, met zijn bergen, zeeën, oceanen, stranden, valleien, bossen, steden, eilanden en dorpjes. En vooral de zon en de blauwe hemel, die maken dat ik alles aankan.

Een week als een droom, zo voorbij gevlogen. Maar ik ben alweer volop aan het plannen voor mijn volgende trip naar Spanje: Andalusië. Op dit moment nog onontgonnen terrein van mijn wannabe-geboorteland…

Vakantie in zicht

Het gaat niet anders kunnen dan tegenvallen. Want ik droom er nu al zo van weg, van die paradijselijke stranden, van die stralende zon die energie geeft en mij vrolijk maakt, van die week op een ver eiland met alleen mijn Held in de buurt, van dat Spaanse geratel rondom dat mij het gevoel geeft weer thuis te zijn.

Ik kijk er zo naar uit. Spanje! Uitrusten! Onbekende oorden! Een hele week met mijn schat van een Held! Het kan dus niet anders dan tegenvallen, gezien de hoge verwachtingen. Het zal gegarandeerd plenzen en stortregenen, die zeven dagen. De stranden zullen verlaten zijn, de palmbomen huilend en troosteloos, onze verblijfplaats te krap, onze vlucht vertraagd en onze koffers te zwaar.

Maar gelukkig, God zij dank, zal Held er steeds zijn. En met hem aan mijn zij, geloof het of niet, wil ik zelfs naar de Noordpool als het moet.

Voortijdige lentekriebels

Ik zoek een project van formaat. Het lijkt wel alsof de ondernemingszin die meestal gepaard gaat met het begin van de lente dit jaar een paar maanden te vroeg komt.

Een verhuis? In Antwerpen, naar Brussel, naar Spanje of Honolulu?

Een grote reis? Naar Chili, Mali, Tanzania, Guadeloupe? Of naar mijn geliefde España? Te voet, met de trein, en avion? Alleen, met fototoestel en schriftjes?

Een nieuwe job? Bejaardenhelpster, poetsvrouw, jeugdwerker, hotelreceptionist?

De IKEA leegkopen en mijn interieur omgooien? Meedoen aan de Lotto -en natuurlijk meteen de grote pot winnen?

Een enkele vlucht naar Tenerife boeken? Mijn Held wakkerbellen en voor de rest der tijden salsa dansen op een strand bij de ondergaande zon?

Er zijn maar enkele bezwaren tegen al die zoete zinnebeelden. À la geen tijd-geen geld-niet genoeg vakantiedagen-geen vervoer-geen slaagkansen-absoluut geen slaagkansen-weinig realistisch-sociaal onaanvaardbaar-gebrek aan (poets- én receptionisten)talent-gebrek aan vetgespijsde bankrekening. Maar dat zijn aardse en luttele, overkomelijke bezwaren, niet?

Een kerstvakantie en een jaartje later

Een kerstvakantie en een jaartje later.

De smaak van Spaanse chocolate hangt nog in mijn mond. Ik heb nog rode wangen van alle feestelijke zoenen de voorbije dagen. In mijn oren zijn hartverwarmende en onheilspellende nieuwsberichten blijven hangen: een onrustwekkende staatsgreep in het Land van Held, in eigen land eerst een Regering die Valt en dan een Regering die Weer Opstaat. Jezus deed het op Paasdag, Van Rompuy kan het met Kerst.

Wat een vakantie vol verhalen. Dat van een oudere man die ik graag zie, maar me razend maakte omdat hij met Driekoningen de deur niet zal opendoen voor zingende kinderen met een Arabische look. Of het verhaal van een Brits koppel, zwarte man en blanke vrouw, dat voor de tweede keer een tweekleurige tweeling kreeg. Ik zag in Madrid een man wegspurten uit de metro, alsof zijn leven ervan afhing. De puffende politieagent die hem achtervolgde maakte geen schijn van kans.

Verder heb ik op korte tijd weer heel wat bijgeleerd. Verse vissoep en jenever zijn geen combinatie die mijn maag op prijs stelt, zo blijkt. En van drum’n base word ik kwaad en agressief, was de les met Oudjaarsnacht. Die was overigens de slechtste in jaren, maar zorgde ter compensatie wel voor spectaculaire verhalen aan de feesttafel. Of kan u ook vertellen dat u op een feestje was zonder muziek die naam waardig en waar tientallen jassen kwijtraakten en rellen uitbraken?

Er zijn ook weer warme herinneringen om te koesteren en nieuwe dagen om naar uit te kijken. Alledaagse werkjes en projecten zijn plots op een of andere manier overgoten met dat sausje van “nieuwe uitdagingen”, eigen aan de eerste dagen van het jaar. Een boeiend jaar, dat wordt het wel. Een nieuw jaar, nieuwe reden tot hopen. En bovenal hoop ik dat ik véél meer vakantiedagen krijg dan in 2008! Om nog meer mooie herinneringen in mijn schatkist op te kunnen bergen.

Chiki chiki

Wil iemand me nog eens verduidelijken waarom wij Belgen het Eurosonggedoe zo serieus nemen? We moeten zowat de enigen zijn, want na de kalkoenklucht van Ierland is er nu ook…

…de inzending van Spanje!

En the worst part: ik ben er gek op!