Nog niet op reis

Ik blijf deze zomer in het land, maar ik droom.

Ik droom van de drie weken die ik eind december in Andalusië ga doorbrengen. Als ik mijn ogen sluit, zit ik al urenlang in de trein, starend naar landschappen en indrukwekkende bergtoppen in de verte. Ik loop al met open mond door het Alhambra en de tuinen van oude Moorse vorsten. Ik zit al op de top van een heuvel in Tarifa, om verlangend te staren naar de Middellandse Zee links en de Atlantische Oceaan rechts.

Nog vijf maanden…

Een vergissing van de ooievaar

Ik werd in het verkeerde land geboren. Waarom de ooievaar 24 jaar geleden over Spanje vloog en zijn pasgeboren lading pas in België dropte, blijft me een raadsel. Maar telkens het vliegtuig voet zet op Spaanse grond, overvalt me een “eindelijk thuis”-gevoel. En tijdens de terugvlucht naar België moet ik vechten tegen de somberheid bij de gedachte aan België, met zijn regen, koude en kille mensen.

“Ze lacht de hele tijd!”, vertelde onze Spaanse gastvrouw verwonderd aan mijn Held. Niet moeilijk. Zeven dagen lang wakker worden met alles wat ik maar kan wensen binnen handbereik: zoete café con leche, volop zon de hele dag door, melige Spaanse popmuziek, palmbomen en kleurige bloemen, prachtige vergezichten met een oneindige blauwe oceaan en indrukwekkende bergen… en mijn Held, natuurlijk. De hele tijd dichtbij genoeg om hem steels verliefde blikken toe te kunnen gooien. Spanje, de zon en mijn Held ineen. Niets kan mij gelukkiger maken.

Ze hebben hun slechte kantjes, die Spanjaarden. Ze sorteren geen afval, verspillen geen seconde met denken aan duurzaamheid en roken en drinken erop los. Maar voor de rest ben ik verzot op elk kantje van die zotte Spaanse samenleving. De liedjesteksten die zo overdreven mierzoet zijn dat ze weer gemeend klinken. Het sappige maar eerlijke accent van die prachtige taal. De verscheidenheid van dit immens grote land, met zijn bergen, zeeën, oceanen, stranden, valleien, bossen, steden, eilanden en dorpjes. En vooral de zon en de blauwe hemel, die maken dat ik alles aankan.

Een week als een droom, zo voorbij gevlogen. Maar ik ben alweer volop aan het plannen voor mijn volgende trip naar Spanje: Andalusië. Op dit moment nog onontgonnen terrein van mijn wannabe-geboorteland…

Vakantie in zicht

Het gaat niet anders kunnen dan tegenvallen. Want ik droom er nu al zo van weg, van die paradijselijke stranden, van die stralende zon die energie geeft en mij vrolijk maakt, van die week op een ver eiland met alleen mijn Held in de buurt, van dat Spaanse geratel rondom dat mij het gevoel geeft weer thuis te zijn.

Ik kijk er zo naar uit. Spanje! Uitrusten! Onbekende oorden! Een hele week met mijn schat van een Held! Het kan dus niet anders dan tegenvallen, gezien de hoge verwachtingen. Het zal gegarandeerd plenzen en stortregenen, die zeven dagen. De stranden zullen verlaten zijn, de palmbomen huilend en troosteloos, onze verblijfplaats te krap, onze vlucht vertraagd en onze koffers te zwaar.

Maar gelukkig, God zij dank, zal Held er steeds zijn. En met hem aan mijn zij, geloof het of niet, wil ik zelfs naar de Noordpool als het moet.

Voortijdige lentekriebels

Ik zoek een project van formaat. Het lijkt wel alsof de ondernemingszin die meestal gepaard gaat met het begin van de lente dit jaar een paar maanden te vroeg komt.

Een verhuis? In Antwerpen, naar Brussel, naar Spanje of Honolulu?

Een grote reis? Naar Chili, Mali, Tanzania, Guadeloupe? Of naar mijn geliefde España? Te voet, met de trein, en avion? Alleen, met fototoestel en schriftjes?

Een nieuwe job? Bejaardenhelpster, poetsvrouw, jeugdwerker, hotelreceptionist?

De IKEA leegkopen en mijn interieur omgooien? Meedoen aan de Lotto -en natuurlijk meteen de grote pot winnen?

Een enkele vlucht naar Tenerife boeken? Mijn Held wakkerbellen en voor de rest der tijden salsa dansen op een strand bij de ondergaande zon?

Er zijn maar enkele bezwaren tegen al die zoete zinnebeelden. À la geen tijd-geen geld-niet genoeg vakantiedagen-geen vervoer-geen slaagkansen-absoluut geen slaagkansen-weinig realistisch-sociaal onaanvaardbaar-gebrek aan (poets- én receptionisten)talent-gebrek aan vetgespijsde bankrekening. Maar dat zijn aardse en luttele, overkomelijke bezwaren, niet?

Shoppen

De overdaad aan luxe, de maatschappelijke drang, dwang tot consumptie. Winkelparadijs Harrods, verheven tot toeristische bezienswaardigheid. Een ongebreideld aanbod van goederen als ultieme droom voor elke zichzelf respecterende westerling. In een gebouw waarvan ik me inbeeld dat het een industrieel verleden met zich meedraagt. Waar ooit arbeiders, en nu winkelbedienden, zich uit de naad werken ten dienste van het prille kapitalisme.

Een wassen beeld van eigenaar en multimiljonair Al Fayed knipoogt je toe bij de inkom. Dreigende man op een verhoogje, net geen vingertje opgeheven. Het opschrift: “Veel plezier bij het shoppen!” Of anders?

Alsof het nog maar pas begon

Ik mis de wind die om mijn oren slaat en de zon die ongenadig mijn gezicht inkleurt. Met rood, jammer genoeg. Ik mis de optredentjes op elke straathoek, opgefleurd met exotische kraampjes voor de hongerigen, dorstigen en shopaholics. Ik mis de vrienden en familie die altijd tijd hebben en altijd thuis zijn, op eender welk moment paraat voor een koffietas of terras of allebei. Ik mis het buitenleven en de gesprekken met nieuwe vrienden, zittend aan een kampvuur en onder een sterrendeken. Weer een warme en overvloedige zomer is plots voorbij. Alsof het nog maar pas begon. Zo snel, zo intens.

Ik mis de collega’s met hun enthousiasme, intelligente discussies en sublieme humor. Ik mis de boeiende interviews en leerrijke gesprekken, en zelfs het harde labeur van het schrijven. De koffie uit de automaat op de gang (hoewel ik die na enkele dagen alweer beu ga zijn, weet ik uit ondervinding). Ik mis de voldoening en de zinvolheid van het werken, in vergelijking met de luilekkere loomheid en ledigheid der vakantie. Weer een nieuw jaar vol uitdagingen wacht op mij op het werk. Ik begin eraan met volle goesting, alsof ik nog maar pas aan de slag ben.

Ik mis die twee sterke armen die mij zo goed weten vast te pakken. De gesprekken zónder telefoon, zonder woorden; de blikken die alles zeggen. Ik mis de geruststelling van zijn aanwezigheid, de wonderbaarlijke kalmte die zich van mij meester maakt wanneer hij in de buurt is. Ik mis die lieve lach die mij doet glunderen en gniffelen van plezier. Weer een nieuwe vastenmaand stelt mijn geduld en uithoudingsvermogen op de proef.

Maar de mooie momenten zijn niet met de zomer verdwenen. Want Held na een hele maand weer terugzien, dat is alsof het allemaal nog maar pas begon, met vlinders à volonté.

Chauvinisme zonder gène

Antwerpen: de schoonste stad van de wereld om je vakantie in door te brengen. Zonder zwans!

Net 9 dagen vakantie achter de rug. Goedgevuld, maar zonder het gevoel dat ik van hier naar daar moest hollen. Alle leuke dingen in ‘t stad liggen namelijk op nauwelijks een kwartiertje fietsen (maximum!), van de Zomerbar over het Duveltjesstrand tot Park Spoor Noord. Mijn Stad is een perfecte plek voor impulsievelingen zoals ik.

Magnifiek circusvertoon van La Piste Là.

Ik heb verrukt gekeken naar openluchttheater op een verlaten industrieterrein. Ik ben tot op mijn ondergoed natgeregend door een plotse onweersbui en ben lekker opgewarmd door een kop hete muntthee in de Zomerbar. Ik heb Kuifje gelezen aan de voet van een stevige eeuwling in het Middelheimpark, zonnebadend tussen de beelden. Ik heb Vietnamezen zien springen en stunten met stokken in het licht van de schemering. Ik heb een reus met krullen en een frêle fee zien strijden, met salto’s en kunstjes, om de macht over elkaar. Hij draafde driest door de circustent, zij zweefde en vloog tot in de nok.

Foto van John Moussiaux. In de hoop dat die het mij niet kwalijk neemt dat ik een foto van hem ongevraagd publiceer op mijn weblog...

Ik heb ontbeten op een terrasje in de middagzon, met de kersverse krant van die dag voor mijn neus. Ik heb me geweerd als een duiveltje in een wijwatervat tijdens een kussengevecht met 999 andere mensen. In het mooiste station van het land, dat we dankzij de kussens in geen mum van tijd omtoverden tot gevederd sneeuwlandschap.

Ik heb me naast de buitendeur gezet om te genieten van het geplens op mijn binnenkoer. Heerlijk rustgevend, die zomerregen. Ik ben gaan afkoelen in het zwembad achter de hoek, waar nog geen tien man en al zeker geen paardenkop rondzwom. Ik ben de ligstoelen in Park Spoor Noord gaan uittesten met een vers sapje in de hand, exotisch muziekje op de achtergrond, 650 bladzijden tellend boek in de andere hand.

Ik ben naar de bib geweest. Heb er een boek ontleend met knappe wandelroutes in gans ons landje. Maar ik denk dat ik deze zomer toch maar in ‘t Stad blijf!

Crisisvragen

Vraag op een zondags barbecuefeestje:

“Hoe komt dat eigenlijk, die crisis? Wat is het probleem nu precies?”

Reactie: complete stilte rond de tafel. Alleen gezichten vol vraagtekens. We praten mee, we voelen in onze portemonnee. Maar wie weet waarom?

Ergens weet ik het wel. Maar op een zonnige zondag, met sangria en ijsje binnen handbereik, ontbreekt de zin in uitgebreide uiteenzettingen over hypotheken, hebberige handelaars en bange bedrijfsleiders.

Rehab voor workaholics

Geen dag te vroeg kwam ze, die vakantie. Voor mij liggen vier dagen verplichte onthaastingskuur. Nu ja, op dit moment, dinsdagavond, dus nog drie.

Dat het verdorie moeilijk is. Ik verplicht mijn lijf om uit te slapen, maar mijn hoofd wordt klokvast klaarwakker om 9 uur ‘s ochtends. Ik dwing mijn lichaam tot rust in de hangmat in het park-achter-de-hoek en het geniet, het geniet! Maar mijn geest blijft dwangmatig plannen en to-dolijstjes maken. Ik moet nog dit en ik moet nog dat en ik zou daar nog moeten kunnen passeren morgen en die taak is al maandenlang blijven liggen en die vriendin heb ik al zo lang niet meer gezien en…

Ik weet dat het weer een paar dagen gaat duren vooraleer mijn hoofd ook met vakantie is. De kunst is zo snel mogelijk te stoppen met alles efficiënt te willen plannen. Om mijn kopje leeg te maken en te verhinderen dat er meteen nieuwe dingen in worden gestopt. Agenda hardnekkig leeg houden, ondanks honderd-en-één leuke ideeën en voorstellen van vrienden en familie.

Pas dan dringt het echte vakantiegevoel helemaal door. Dus sorry, dear friends en family en zelfs Held, maar deze week is voor mij. Lekker voor mij alleen. He-le-maal voor Lieve. Want een workaholic als ik heeft soms een persoonlijke afkickkuur nodig. En die bestaat deze week uit veel nietsdoen, veel lezen, veel zonnen in het park en veel shopppen.

Wie zin heeft om mij bij deze bezigheden te vergezellen, mag mij daarentegen altijd onverwacht contacteren. Altijd welkom, als ik het maar niet in mijn agenda moet zetten.

De poetsvrouw

De hele organisatie is met collectief verlof. Behalve mijn mannelijke collega en ik, want een Weekblad verschijnt nu eenmaal niet zonder mensen die het willen schrijven. Ik stap vanochtend de gang binnen en kom terecht in het Rijk der Poetsvrouw.

De radio met volumeknop op tien (of elf). Het ding verspreidt ninetieshits en foute muziek van MNM. De deuren van alle bureaus staan wagenwijd open. De gang is een hindernissenparcours van bureaustoelen, vuilbakken en papierdozen.

Poetsvrouw was duidelijk niet op de hoogte van het feit dat er überhaupt nog iemand zou komen werken, want bij mijn entree kijkt ze alsof ze spoken ziet. ‘Oei’, zegt ze. ‘Goeiemorgen’, zeg ik.

Gezwind stap ik ons redactiebureau binnen. Ik wrijf mijn ogen nog een keer uit. Stoelen zijn buitengezwierd, vuilbakken zijn spoorloos en de kapstok staat bovenop een bureau. Licht is nog uit, de sterke geur van vloerbekledingreiniger prikkelt in mijn neus. ‘Oei’, zeg ik. ‘Goeiemorgen!’, zegt de poetsvrouw.