Wereldberoemd

Een zaal vol verhalen, vervat in de hoofden en harten van zeer diverse mensen. Indonesië, Togo, Ecuador, Servië. Woorden in Spaans, Engels, Frans, Arabisch ontsnappen gedempt aan de vertaalhokjes. Een vakbondsseminarie, heet dat dan.

Koffiepauze. Voornamelijk venten. Sommigen staren somber naar de regen op het strand. Anderen werpen zich op de warme dranken. De man naast mij schenkt een tas heet water in en zoekt tussen de theezakjes naar oploskorrels. In Zuid-Amerika maken ze blijkbaar koffie op een andere manier.

Ik verwijs de syndicalist met latino looks door naar de koffietafel – andere kant van de ruimte. Ik begin te knopen en een gesprek groeit. Blijkt dat ik zijn vrouwelijke collega onlangs nog onderwierp aan mijn spervuur van vragen. Memorabel interview, memorabele madam.

“Ha ja, wacht. Dan moet jij Lieve zijn!”, reageert de onbekende man enthousiast.

Ze kennen me tot in de Dominicaanse Republiek. Wat een bevreemdend gevoel. Wereldberoemd.

Jong militant geweld in Londen

35 000 mensen lieten zaterdag in Londen hun stem horen. Voor een allegaartje van nobele doelen: tegen oorlog, tegen discriminatie, tegen armoede, tegen de klimaatverandering. Maar het was vooral een noodkreet die zoveel betekende als “Politici, luister naar ons en denk aan de mensen wanneer je de wereld bestuurt”.

Ik mocht voor het Weekblad mee naar Londen, om mijn ogen en oren goed open te zetten. Een opvallende vaststelling: sommige betogers waren wel érg jong! Maar daarom niet minder enthousiast… 

Bevoorrecht

Wat een pracht van een job heb ik toch! Bij mensen op de koffie gaan, midden in de actie van de dag belanden en daar vervolgens allemaal wat moois over schrijven.

Ik sprong vanmorgen Tom-Naegels-gewijs op mijn fiets voor een interview in een Antwerpse randgemeente. Parkeerde mijn trouwe ijzeren ros een half uur later aan nummer 64 van een rustiek straatje in Deurne-Zuid. Deed vervolgens binnen een sympathieke babbel met een nog sympathiekere madam, in het gezelschap van een kop goddelijke Senseo-koffie. Mocht doen wat ik het allerliefste doe: vragen stellen en veel te curieus zijn!

Fotootje, plichtplegingen ter afscheid en een race naar de volgende place to be: het Harmoniepark in the centre of the town. Alwaar een bescheiden massa roodbevlagde, -bejaste, -besjaalde, -behandschoende vakbondsmilitanten gezellig soep stond te drinken. En tussen al die actieve actievoerders mocht ik de enkele militanten met een groene jas gaan zoeken voor een interview. Dapper het bemodderde grasveld doorkruist -en daarmee mijn gloednieuwe schoenen helemaal besmeurd, fuck!- en een paar groene mannetjes aangeklampt. Wat militante taal doen uitslaan (waar dienen militanten anders voor?). En als je dan plots een foto wil nemen, gaan ze allemaal zo braaf poseren als voor een klasfoto in het eerste leerjaar. Wég woede om die dalende koopkracht, wég rancune om die bedrijfsleiders die winst maken op de kap van de werknemer. Alleen nog brave glimlachjes en het lijf mooi in groepsfotopositie. Je zou niet zeggen dat er in het bedrijf van die mannen honderden jobs op het spel staan wanneer je hen ziet poseren en soep slurpen.

Maar toch. Ondanks het gebrek aan echte actie geniet ik ervan midden in de actie te staan. De mannetjes in het rood zien er net iets strijdvaardiger uit en ik laat mij graag meedrijven op hun bereidheid tot syndicale strijd. Er gebeurt hier iets, iets belangrijks, en ik mag erbij zijn, mag mensen uitvragen en ongegeneerd foto’s trekken. Heerlijk! Mijn neus gaat er van trillen. Of misschien is dat wel van de koude hersftlucht die ongevraagd mijn neusgaten binnendringt.

Dan: vanaf de late middag met mijn laptop kamperen in het Permekecafé achter de hoek en teksten uitschrijven, doorsturen naar de redactie. Dankzij de vakbonden raak ik niet op diezelfde redactie in Brussel, maar moeilijk gaat ook. Moeilijk is dikwijls zelfs plezanter en uitdagender en geeft meer voldoening! Hoewel ik het mezelf comfortabel maak vandaag. Ik werk snel door, doe mijn best om vandaag nog alles door te sturen wat ik kan voor ons Weekblad. Maar het kan geen kwaad als ik mezelf ondertussen trakteer op een cappuccino de hemel waardig en een stukje van de goddelijke chocoladetaart die ze in het Permekecafé hebben. Zo boordevol chocolade dat ik minstens twee keer mag gaan fitnessen ter boetedoening, mind that. Maar God zal het mij vergeven want hij weet dat het de moeite waard is.

Nog 1 interview vanavond. Weer naar Deurne-Zuid. Weer een halfuur met de fiets, en een halfuur terug. Misschien volstaat 1 keer fitness ook wel.

Nuance

“De vakbondscentrale van onze sector roept op tot een nationale manifestatie. Maar een staking is vandaag onverantwoord in onze sector. Daarom wordt NIET opgeroepen tot staking op 6 oktober. Wij roepen wel op tot een nationale manifestatie op 6 oktober 2008 om 10u.” 

Syndicale nuances onderscheiden, een vak apart.

Meer woede a.u.b.

Wauw. Wat een mooi woord.
Een zeldzaam woord ook. Want hoe vaak bevindt een mens zich in een staat van woestheid?

Woest staat voor wild en woedend tegelijkertijd. Ben ik zelf ooit echt al Woest geweest? Wat zou je zo kwaad kunnen maken dat je er wild en Woest van wordt? Google, my friend, tell me!

En zo ontdek ik dat een Britse piloot vorige woensdag nog Woest was op het Belgische gerecht. Omdat hij acht maanden in een Belgische cel werd opgesloten en beschuldigd werd zonder enig bewijs. Ja, da’s een goeie reden om wat Woester van te worden.
Aha, en de vakbonden waren ook Woest. Op Ford Genk, omdat de fabriek het verlies door een staking wil recupereren aan de hand van besparingen. Kwaad zijn is de meest essentiële bestaansreden van de vakbonden, évidemment. En wanneer ze echt Woest worden, levert dat meestal mooie beelden op: schreeuwende gezichten, brandende vuren en rokende autobanden, een snuifje opstand en revolutie.
En een medeblogger was 3 jaar geleden ook Woest. Omdat zijn auto kapot was (yep, it’s a guy!). En hij lost zijn Woestheid op met een louterende sessie préparemaken.

Er blijken warempel veel redenen te zijn om Woest te worden! Of is de wereld minder kwaadaardig dan hij lijkt en overdrijven mijn soortgenoten-journalisten gewoon graag in hun krantenkoppen? Ze mogen dat meer doen, want ik word behoorlijk vrolijk van dat wonderlijk woeste woord!

Handleiding: hoe maak ik journalisten het leven moeilijk

Heel wat mensen blijken de betekenis van het concept “interview” niet te kennen. Naar mijn weten is dat toch nog steeds een gesprek tussen twee of meer personen, waarbij vragen worden gesteld en antwoorden worden gegeven.
Mijn interviewee van daarnet begreep dat anders. Persoon X werkt op de studiedienst van vakbond Y en zag het verloop van een interview als volgt:

1. Vraag waarover het gesprek zal gaan
2. Print alle documenten, rapporten, vergaderingsverslagen en mails af die je rond dat thema in huis hebt
3. Geef deze met sterke aandrang aan de journalist(e) in kwestie
4. Verwijs tijdens het interview voortdurend naar het exact 47 blz tellende stapeltje documenten dat u zonet bezorgde. En dat de vragensteller dus absoluut niet doorgenomen heeft, moest hij/zij daar überhaupt ooit de tijd voor hebben gehad.

Zo moet het dus NIET!

Zoen documentoloen,
Lieve