In beeld

Ik zoek in de fotodatabank van Belga naar een geschikte coverfoto voor deze week, bij een artikel over het naderende Belgische voorzitterschap van de Europese Unie.

En wat krijg ik wanneer ik simpelweg naar de term “Europa” zoek? Uit de oneindige verzameling van duizenden en duizenden foto’s krijg ik beelden van: oude mannen in pak, voetbal, leden van koningshuizen, kastelen en knappe dames. Zou dat ook het beeld zijn dat in andere continenten van ons hebben?

Vraagstaart

Wat een geweldige job heb ik toch. Betaald worden om vragen te stellen. Lijkt geen moeite. Want sinds ik zo rond mijn vierde constant vragen begon af te vuren op de wereld (tot wanhoop van mijn vader, die me afwisselend plagend en zuchtend ‘vraagstaartje’ noemde), ben ik daar nooit meer echt mee gestopt. Ik denk, ik schrijf en eindig elke regel met een vraagteken.

En wat meer is: ik ben nooit degene die passende antwoorden moet verzinnen…

Voortijdige lentekriebels

Ik zoek een project van formaat. Het lijkt wel alsof de ondernemingszin die meestal gepaard gaat met het begin van de lente dit jaar een paar maanden te vroeg komt.

Een verhuis? In Antwerpen, naar Brussel, naar Spanje of Honolulu?

Een grote reis? Naar Chili, Mali, Tanzania, Guadeloupe? Of naar mijn geliefde España? Te voet, met de trein, en avion? Alleen, met fototoestel en schriftjes?

Een nieuwe job? Bejaardenhelpster, poetsvrouw, jeugdwerker, hotelreceptionist?

De IKEA leegkopen en mijn interieur omgooien? Meedoen aan de Lotto -en natuurlijk meteen de grote pot winnen?

Een enkele vlucht naar Tenerife boeken? Mijn Held wakkerbellen en voor de rest der tijden salsa dansen op een strand bij de ondergaande zon?

Er zijn maar enkele bezwaren tegen al die zoete zinnebeelden. À la geen tijd-geen geld-niet genoeg vakantiedagen-geen vervoer-geen slaagkansen-absoluut geen slaagkansen-weinig realistisch-sociaal onaanvaardbaar-gebrek aan (poets- én receptionisten)talent-gebrek aan vetgespijsde bankrekening. Maar dat zijn aardse en luttele, overkomelijke bezwaren, niet?

Suggestief

Ik droomde al twee nachten lang over collega’s. Hoog tijd om weer aan het werk te gaan.

Een gladde missie

Ik liep nonchalant het economaat binnen. Een collega had me getipt. “Ze liggen links, onderaan in een bak.”

Ik kijk links, rechts, niemand. Buk me een steek mijn arm uit. Glip weer buiten met de buit: twee postzakken. Die later op de avond zeer van pas zullen komen.

Vogeltje

Ze was jong, haar vleugels plakten nog een beetje aan haar lijf. Maar de ogen blonken in het vooruitzicht op de vlucht die haar nog te wachten stond. Twintig. Vogelvrij.

Het gesprek ging over relaties. Over geen vriend hebben, zelfs over nog nooit een vriend gehad hebben. Ze lachte, blij met de vele voordelen van die situatie. Dat haar vriendinnen zo dikwijls zeurden over hun relatieperikelen. Ze bloosde een beetje, toen ze met zachtere stem moest toegeven wat ze eigenlijk wel miste. Iemand die altijd voor je klaar staat. Waarmee je ideeën kan uitwisselen en nieuwe ervaringen kan opdoen.

Ze was een beetje zoals ik op die leeftijd, nauwelijks drie jaar geleden. Een jonkie met kleverige vleugels. Niet wanhopig zoekend, maar stiekem hopend om een andere toffe vogel tegen het lijf te vliegen.

Ik wilde haar geruststellen. Je komt hem nog wel tegen. Hij is nu ongetwijfeld ook op zoek naar iemand zoals jij. En binnen een jaar of drie, wanneer je zo oud bent als ik, heb je ook leren vliegen.

Geen koffie

Een nieuwe melding aan de koffie-automaat vanmorgen. Moest toch even mijn ogen uitwrijven.

Alsof het nog maar pas begon

Ik mis de wind die om mijn oren slaat en de zon die ongenadig mijn gezicht inkleurt. Met rood, jammer genoeg. Ik mis de optredentjes op elke straathoek, opgefleurd met exotische kraampjes voor de hongerigen, dorstigen en shopaholics. Ik mis de vrienden en familie die altijd tijd hebben en altijd thuis zijn, op eender welk moment paraat voor een koffietas of terras of allebei. Ik mis het buitenleven en de gesprekken met nieuwe vrienden, zittend aan een kampvuur en onder een sterrendeken. Weer een warme en overvloedige zomer is plots voorbij. Alsof het nog maar pas begon. Zo snel, zo intens.

Ik mis de collega’s met hun enthousiasme, intelligente discussies en sublieme humor. Ik mis de boeiende interviews en leerrijke gesprekken, en zelfs het harde labeur van het schrijven. De koffie uit de automaat op de gang (hoewel ik die na enkele dagen alweer beu ga zijn, weet ik uit ondervinding). Ik mis de voldoening en de zinvolheid van het werken, in vergelijking met de luilekkere loomheid en ledigheid der vakantie. Weer een nieuw jaar vol uitdagingen wacht op mij op het werk. Ik begin eraan met volle goesting, alsof ik nog maar pas aan de slag ben.

Ik mis die twee sterke armen die mij zo goed weten vast te pakken. De gesprekken zónder telefoon, zonder woorden; de blikken die alles zeggen. Ik mis de geruststelling van zijn aanwezigheid, de wonderbaarlijke kalmte die zich van mij meester maakt wanneer hij in de buurt is. Ik mis die lieve lach die mij doet glunderen en gniffelen van plezier. Weer een nieuwe vastenmaand stelt mijn geduld en uithoudingsvermogen op de proef.

Maar de mooie momenten zijn niet met de zomer verdwenen. Want Held na een hele maand weer terugzien, dat is alsof het allemaal nog maar pas begon, met vlinders à volonté.

Collega

Een vrolijke fietsbel. Het geratel van zijn goedgesmeerde ketting. De banden van zijn wielerfiets over de kasseitjes van de zeedijk. De appreciatie in zijn stem bij het bewonderen van de kunstwerken in de badsteden op zijn tocht. De lach bij het gekscheren met maat fietskameraad.

De voorbijvlammende auto’s. Het toedoek-toedoek van het verkeer over de betonplaten van de steenweg. Het gebrabbel van kindjes op fietsjes en het bezorgde geroep van mama’s, dat ze voorzichtig moeten zijn op het fietspad. Bijna thuis. Hij kijkt uit naar de lach van vrouw en dochters.

Na het rondpunt en de bocht kijkt maat fietskameraad om. Geen geluid meer. Geen grap, geen babbeltje. Alleen het ronkende geluid van de vrachtwagenmotor. Zelfs geen schreeuw van verrassing of pijn. Zelfs geen piepende remmen.

Vooral veel stilte in de kerk. En troostende woorden, die proberen de stilte te verdrijven. En een harde klap, van een rouwende die het even begeeft onder de warmte en de emoties. Honderden mensen. Samen stil.

Rehab voor workaholics

Geen dag te vroeg kwam ze, die vakantie. Voor mij liggen vier dagen verplichte onthaastingskuur. Nu ja, op dit moment, dinsdagavond, dus nog drie.

Dat het verdorie moeilijk is. Ik verplicht mijn lijf om uit te slapen, maar mijn hoofd wordt klokvast klaarwakker om 9 uur ‘s ochtends. Ik dwing mijn lichaam tot rust in de hangmat in het park-achter-de-hoek en het geniet, het geniet! Maar mijn geest blijft dwangmatig plannen en to-dolijstjes maken. Ik moet nog dit en ik moet nog dat en ik zou daar nog moeten kunnen passeren morgen en die taak is al maandenlang blijven liggen en die vriendin heb ik al zo lang niet meer gezien en…

Ik weet dat het weer een paar dagen gaat duren vooraleer mijn hoofd ook met vakantie is. De kunst is zo snel mogelijk te stoppen met alles efficiënt te willen plannen. Om mijn kopje leeg te maken en te verhinderen dat er meteen nieuwe dingen in worden gestopt. Agenda hardnekkig leeg houden, ondanks honderd-en-één leuke ideeën en voorstellen van vrienden en familie.

Pas dan dringt het echte vakantiegevoel helemaal door. Dus sorry, dear friends en family en zelfs Held, maar deze week is voor mij. Lekker voor mij alleen. He-le-maal voor Lieve. Want een workaholic als ik heeft soms een persoonlijke afkickkuur nodig. En die bestaat deze week uit veel nietsdoen, veel lezen, veel zonnen in het park en veel shopppen.

Wie zin heeft om mij bij deze bezigheden te vergezellen, mag mij daarentegen altijd onverwacht contacteren. Altijd welkom, als ik het maar niet in mijn agenda moet zetten.