Elwando

We kwamen allemaal uit een andere hoek van de wereld. Albanië, Roemenië, Chili, Duitsland, de Filipijnen, Denemarken, Haïti, Litouwen. Maar een week lang leefden we allemaal op dezelfde manier: we sliepen in tenten, aten samen in een grote circustent en leerden elkaar kennen tijdens tochten, gesprekken, spelletjes en liedjes. Het liep tegen het einde van de zomer.

Elwando en zijn twee landgenoten (Augustin en Claudinette?) leerden ons fantastische spelen. Geen typische spelletjes in een kringetje of met veel spelregels, zoals we ze hier dikwijls gewoon zijn. Elwando verdeelde ons in groepen (des oeufs, du lait, du sucre) en liet ons in steeds sneller tempo rechtspringen op zijn commando. Samen vormden we een -zeer multiculturele- ‘gâteau’. Op een andere avond lieten de Haïtianen ons dansen met een soort van test-je-reflexen-spel. Steeds sneller en genadelozer riepen die enthousiaste gasten de naam van een lichaamsdeel (in het Frans, dan nog), dat wij zo snel mogelijk moesten aanraken. Genoux! Coudes! Genoux!

‘s Avonds zaten we gezellig rond een kampvuur. Drankje in de hand, babbelend en lachend. Ik stelde een paar leden van mijn vroegere Chirogroep voor aan Elwando, want ze durfden die internationale gast zelf niet goed aanspreken. De meisjes haalden hun beste Frans boven en vroegen de Kiwo-leider de oren van het lijf. Wat was dat in Haïti, de Chiro? Wat deden ze voor activiteiten? De girls vonden het wel spannend, zo eens praten met een Haïtiaan.

Ik luisterde, en dacht aan de moeilijke omstandigheden waarin Elwando en co ongetwijfeld leefden. De armoede, de criminaliteit, het gebrek aan een functionerende overheid en een goed draaiende economie… Maar ik sneed geen van de onderwerpen aan. Het was avond, we waren moe en voldaan. Het soort situatie ook waarin je weemoedig wordt wanneer je aan moeilijk op te lossen problemen in je thuisland gaat denken.

(foto van Mattias Michaux)

Een andere kampdag. We bevinden ons met twee spelgroepen op een weide. Elk groepje duidt een geheime koning aan en moet de koning van de andere groep te pakken proberen te krijgen. Een bijzonder intensief spel, zeker met deze warme temperaturen. Maar één van de koningen blijkt ongrijpbaar: Elwando. Wat een kracht en snelheid die jongeman in zich heeft, ongelooflijk.

(foto van Mattias Michaux)

Elwando, ik hoop dat je er nog bent, en je vrienden en familie ook. Dat je niet één van die naar ruwe schatting 50.000 dodelijke slachtoffers bent. Dat jullie met Kiwo Ayiti de dappere pogingen tot jeugdwerk, opvoeding en religieuze beleving kunnen voortzetten, ondanks alles.

Doen alsof (3)

Het nieuwe jaar, exact 23 uur oud, beet mijn neus af met bittere winterkou. De eerste avond is gevallen. Op mijn vuur pruttelt een pot dikke erwtensoep, de lichtjes flonkeren -nog even- in mijn kerstboom. Winter rondom, winter alom.

Ik doe voor de derde keer deze week een poging om selectief mijn zintuigen te negeren. Ik maak de kaarsjes in de woonkamer aan, die een temperamentvol licht werpen op de vuurrode muur. Ik leg de plaat met de vurige Cubaanse erop in mijn cd-lader. Salsa! Maracas, campana en trompetten doen de alomtegenwoordige jingle bells snel vergeten.

Naar het voorbeeld van YouTube-leraars Stephanie en Anthony draai ik heupwiegend de woonkamer rond. 1-2-3, draaien in drie tellen. 1-2-3, en vooruit. 1-2-3, en oversteken. Op kousenvoeten. Het lukt!

Ik klik Stephanie en Anthony weg en draai de volumeknop hoger. Pasjes in de benen, ogen even dicht en genieten. Wegdromen, want het ritme in mijn lijf is dat van zon, warmte en levensvreugd. Van stranden, cocktails en liefde. Van mijn kerstboom zie ik alleen de lichtjes schitteren, de spar die hen draagt wordt een zuiderse palmboom. Het spel op mijn rode muur herleid tot onvervalst vuur. De woonkamer omgetoverd tot persoonlijke dansvloer. Doen alsof kost me geen enkele moeite meer.

De ultieme test: ook met hakken aan heb ik de pasjes nog onder de knie. Held zal opkijken volgende keer op de -echte- dansvloer. Ik kan nu tenminste doen alsof ik salsa kan dansen!

Doen alsof

Ik ga doen alsof het niet putje winter is. Ik negeer vanavond mijn halfbevroren tenen. Een warme spiegeltent wacht op mij, een paleis met zuiderse klanken van bachata, salsa en latin popmuziek. Ogen dicht, voeten laten meeslepen door het juiste ritme, niet-zo-zuinige slokjes sangria of porto met de geur van warmere oorden. Zomergevoel in een glas. Doen alsof de winter niet buiten wacht om toe te slaan zodra de laatste muzieknoten zijn weggestorven.

Een portie zuiderse klanken op zijn tijd zorgt ervoor dat de winterkou geen kans krijgt om de warmte in mijn hart te verjagen.

Alsof het nog maar pas begon

Ik mis de wind die om mijn oren slaat en de zon die ongenadig mijn gezicht inkleurt. Met rood, jammer genoeg. Ik mis de optredentjes op elke straathoek, opgefleurd met exotische kraampjes voor de hongerigen, dorstigen en shopaholics. Ik mis de vrienden en familie die altijd tijd hebben en altijd thuis zijn, op eender welk moment paraat voor een koffietas of terras of allebei. Ik mis het buitenleven en de gesprekken met nieuwe vrienden, zittend aan een kampvuur en onder een sterrendeken. Weer een warme en overvloedige zomer is plots voorbij. Alsof het nog maar pas begon. Zo snel, zo intens.

Ik mis de collega’s met hun enthousiasme, intelligente discussies en sublieme humor. Ik mis de boeiende interviews en leerrijke gesprekken, en zelfs het harde labeur van het schrijven. De koffie uit de automaat op de gang (hoewel ik die na enkele dagen alweer beu ga zijn, weet ik uit ondervinding). Ik mis de voldoening en de zinvolheid van het werken, in vergelijking met de luilekkere loomheid en ledigheid der vakantie. Weer een nieuw jaar vol uitdagingen wacht op mij op het werk. Ik begin eraan met volle goesting, alsof ik nog maar pas aan de slag ben.

Ik mis die twee sterke armen die mij zo goed weten vast te pakken. De gesprekken zónder telefoon, zonder woorden; de blikken die alles zeggen. Ik mis de geruststelling van zijn aanwezigheid, de wonderbaarlijke kalmte die zich van mij meester maakt wanneer hij in de buurt is. Ik mis die lieve lach die mij doet glunderen en gniffelen van plezier. Weer een nieuwe vastenmaand stelt mijn geduld en uithoudingsvermogen op de proef.

Maar de mooie momenten zijn niet met de zomer verdwenen. Want Held na een hele maand weer terugzien, dat is alsof het allemaal nog maar pas begon, met vlinders à volonté.

Crisisvragen

Vraag op een zondags barbecuefeestje:

“Hoe komt dat eigenlijk, die crisis? Wat is het probleem nu precies?”

Reactie: complete stilte rond de tafel. Alleen gezichten vol vraagtekens. We praten mee, we voelen in onze portemonnee. Maar wie weet waarom?

Ergens weet ik het wel. Maar op een zonnige zondag, met sangria en ijsje binnen handbereik, ontbreekt de zin in uitgebreide uiteenzettingen over hypotheken, hebberige handelaars en bange bedrijfsleiders.

Mijn ogen houden van…

Het regent pijpestelen én blogstokjes dezer dagen. Van dat eerste word ik nat en van dat tweede ga ik mijn hersenen pijnigen. Ik eigen mezelf het voorrecht toe om het zintuigenstokje van Melissa in vijf stukjes te breken… En jullie te verblijden met de geheel overbodige maar tevens boeiende wetenswaardigheid wat de favoriete aanblikken van mijn blauwe ogen zijn.

Mijn ogen houden van…

3. De Schelde. Van eindeloos aan de kaaien zitten en golfjes gadeslaan, van lonken naar linkeroever en scheepjes achtervolgen in hun vaart. Van het licht dat met het water speelt en van de andere Antwerpenaars die komen kijken naar hun mooiste rivier op aarde.

2. Een zomeravond, na een warme en drukkende dag. De zon hangt laag maar doet me nog felgouden licht cadeau. Boven de rest van de hemel hangen dreigende donderwolken. Prachtig en uitzonderlijk, licht en donker tegelijk. Een onaards gevoel.

1. Mijn Held die slaapt in het ochtendlicht! Zorgeloos en oneindig mooi.

Zoen kijkeloen,
Lieve