De nachttrein

Op een laddertje klimmen om in je slaapbank te sukkelen. Het gestage geraas als sussend achtergrondgeluid terwijl je indommelt. De cadans van de trein, de diepe hartslag van het beest dat over de sporen zuidwaarts vliegt. Af en toe turen in de nacht naar een lichtje. Wat voelt het heerlijk vertrouwd. Net als vroeger, met de intussen afgeschafte rode nachttrein naar Zwitserland.

Woelen in een smal bed. Dooreengeschud worden in perfecte synchronisatie met het schudden van de trein. Een oververhitte coupe door de warmte van vier slapende lijven. Nachtelijk ijsberen op de benauwende gang, de nacht ontdaan van alle menselijke geluiden, en tevergeefs proberen om een verlicht plaatsnaambordje te lezen dat veel te snel voorbijflitst. De machine stopt, trekt zich langzaam weer op gang, stopt weer. De trein kruipt, holt, kreunt, kraakt, steunt, fluistert, piept. Een levend, grommend beest, lijkt het, en ik zit opgesloten in de buik.
Die andere kant. Dat was ik vergeten.

De onbetaalbare beloning: wakker worden in Spanje. Met een onbeschrijflijk mooie zonsopgang boven de heuvels van Segovia en Madrid.

Advertenties

2 thoughts on “De nachttrein

  1. allo Lieve,
    mooie beschrijving van de trein-*ervaring. Het deed mij ook enkele tientallen jaren terugdenken.
    Geniet maar van de zon in Spanje, want hier is er vannacht weer enkele centimeters koude witte poeder bijgevallen. Wel mooi, en het verbergt alle vuil op straat. Heeft ook zijn charme.
    Tot later.
    Paps

  2. De nachttrein: een liefdesverklaring – Zomer Zonder Vliegen

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s